“ANKA, ŞİMDİ SEN UZAK BİR MASAL DEĞİLSİN”

Anka ! Buralara neden geldin ?

Kaf Dağı’nın ardından sevda diye diye bana ölüm getirdin.

Gökyüzü ağır,

Gökyüzü ağır düşler peşinde.

Her yerde kendimi,

Kendimde, seni ararım anka

Uçurum dipleri derin,

Sakın ha düşünme !

Kanatların perde perde,

İsyankar düşlerin başımı döndürdü.

Korkma ! Serde ayrılık yok,

Aydınlık içimizde,

Ak sineli kuşlar çoktan yuvaya döndü,

Anka, sen gelmeden tüm çiçekler,

Ah ! çekip de bir bir kalbime döküldü.

Kalbim param parça,

Dudakların yok Anka,

Gözlerin ateş çukuru,

Yak, Anka ! Yak !

Sana yana yana gelmeliyim,

Sonu ölüm olsa bile gül yüzünü görmeliyim,

Ve sevgi dolu koynun da,

Hıçkıra hıçkıra,

Dili bir, sevdası bir

Türküler söylemeliyim.

Anka ben, her insan gibiyim;

Eli, ayağı ve beyni çamur.

Çamurdan yaratılmışım

Cümle alem bunun için ağlar,

Korkuya umut diye sarılmış fidan,

Karanfilden kan sızar.

İnsan etine doymayız,

Ölürüz,

Öldürürüz,

Beni kanlı ellere bırakma !

Koynuna al Anka !

Hani derdin ya,

……………sevdalar ölümsüzdür.

İşte o gün; bu gündür.

Evren suskun,

Sevgi çaresiz,

Konuş anka !

Dilin dilime, sesin sesime değsin.

“Anka, şimdi sen uzak bir masal değilsin.”