AY, YILDIZLAR VE SEN

sensizlik çöküyor yine gecelerime
yalnızlık çalıyor kapımı geç saatlerde
ay bile küsmüş bize
artık saklanıyor
mutlu günlerimize şahitti
artık utanıyor…

sevdanın yükünü taşıyamadık ağır geldi
bilemedik kıymetini avuçlarımızdan uçtu gitti
martılar bile ağladı ayrılık sancımıza
yıldızlar da küstü, benim sana küstüğüm gibi

gizledim kalbimin yangınlarını
yüzüm gülse de gözlerim donuk
sevgin hayatımda eski bir konuk
haykırmak istesem de duyuramıyorum
hatıranla başbaşayız yine bu gece
biraz kırgın, biraz soluk…

seni güneşe, aya, yıldızlara yazıyorum
her gün batıp, yeniden doğsunlar diye
artık kapatıyorum gözlerimi
gece bitsin bir an önce…

Başbaşa kalmak iyi gelmiyor bana kendimle
Anılarımdan da atmalıyım seni
Savurmalıyım gökyüzüne
Bir martının kanatlarına iliştirmeliyim
Uçmalısın uzak diyarlara
Bir daha dönmemecesine..

N.U.

www.ajansbir.com