Güneydoğum Derneği’nin geleneksel ‘GAP Bölgesi başarı ve teşekkür plaketi ödül töreni’ 28 Mayıs 2010 günü, Ankara’da, Söğütözü Mahallesindeki TPAO Genel Müdürlüğü Sosyal tesislerinde yapıldı.

Son derece seçkin bir topluluk huzurunda ve nezih bir ortamda gerçekleştirilen törene çok sayıda milletvekili, siyasetçi, bürokrat, sivil toplum temsilcileri ve vatandaşlar katıldı. Ödül listesinde yer alan 18 kişi ve kuruma plaket olarak verilen 24 ayar altın işleme tabaklar, Mardin Halk Eğitim Müdürlüğü tarafından yapıldı.

Ödül alanların kısaca ödül alma gerekçeleri ve özgeçmişleri aşağıdadır.

Not: Ödül töreni ile ilgili resimler aşağıdaki linklerden indirilebilir;

http://www.yousendit.com/download/YWhOckhYQzMwVWswTVE9PQ

http://groups.yahoo.com/group/guneydogumdernegi/attachments/folder/107193505/item/list

03.06.2010

Duygu SUCUKA

Güneydoğum Derneği Başkanı

dsucuka@hotmail.com

*****

1. Selma Kavaf  -  Devlet Bakanı

Güneydoğu ve Türkiye genelinde yapmış oldukları çalışmalar ile Bilge Köyü duyarlılığı.

1962 yılında Denizli’de doğdu.

Ankara Üniversitesi Dil, Tarih ve Coğrafya Fakültesi Türkoloji Bölümü mezunudur.

7 yıl öğretmen olarak,  7 yıl özel sektörde yönetici olarak çalıştı. 2002 yılında Ak Partide siyasete girdi ve 2007 yılında Milletvekili seçildi. Mayıs 2009 tarihinde Kadın ve Aileden Sorumlu Devlet Bakanlığına atandı. İngilizce biliyor, bir çocuk annesidir.

Çocuklara, yaşlılara, özürlülere, topluma yönelik çalışmalar geniş kapsamlı olarak devam ettirilmektedir.

2009 yazında Mardin-Bilge Köyü katliamından sonra köy halkının ve çocukların rehabilitasyonu ve başka yerlere nakilleri konusunda Bakanlık olarak önemli çaba sarf edilmiştir.

****

2. Nuri Okutan  -  Şanlıurfa Valisi

Eğitime katkıları ile tüm gayret ve çabaları

1962 Isparta-Eğridir doğumludur. A.Ü. Siyasal Bilgiler Fakültesi İşletme Bölümü’nü bitirdi. Uludağ Üniversitesi Sosyal Bilimler Fakültesinde Yüksek Lisans yaptı. İngiltere’de bir yıl süreyle dil ve mesleki konularda öğrenim gördü.

Çeşitli yerlerdeki kaymakamlık görevlerinden sonra İçişleri Bakanlığı bünyesinde değişik görevlerde bulundu. 2008 yılında Siirt valisi oldu, sonra da Sakarya ve Trabzon Valiliği yaptı. 2009 yılında Şanlıurfa Valiliğine atandı.

Gittiği her yerde, görev yaptığı her şehirde çalışma ve projeleriyle kamuoyunun takdirini topladı. Türkiye kamuoyu onu, aldığı 100 bin liralık bir ödülü eğitime bağışlaması ile tanıdı. Eğitim, tarım, turizm dallarındaki çaba ve projeleri oldukça önemlidir. İngilizce biliyor, üç çocuk babasıdır.

*****

3. Prof. Dr. İbrahim Halil Mutlu  -  Harran Üniversitesi Rektörü

GAP Teknopark’ın kurulması ve Harran Üniversitesi’nin gelişmesindeki gayret ve çabaları

1960 yılında Urfa’da doğdu. Selçuk Üniversitesi Fizik Bölümünü bitirdi. YÖK bursu ile İngiltere’de  yüksek lisansını aldı, Gaziantep Üniversitesinde doktora yaptı, ardından Harran Üniversitesi’nde göreve başladı. ve katıhal fiziği doçenti oldu. Dr. Mutlu, çeşitli zamanlarda Harran Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi’nde bölüm başkanlığı, dekan yardımcılığı, senato üyeliği ve dekan vekilliği yaptı. 1996 yılında TÜBİTAK bursu ile, 1999-2001 yılları arasında ise Florida State Üniversitesi’nin davetlisi olarak Amerika Birleşik Devletleri’nde süper-iletkenlik konularında araştırmalarda bulundu. 2002 yılında profesör oldu. Rektör yardımcılığı ve Üniversite Yönetim Kurulu Üyeliği görevlerinden sonra 2007 Haziran ayında Harran Üniversitesi rektörlüğüne atandı. Türkiyede ilk ve tek Tematik (tarım ve tarım ürünleri ağırlıklı) tek teknopark olan GAP-Teknoparkı Sayın Mutlu  zamanında Kurulmuştur.  İyi derecede İngilizce bilmekte olup Mustafa Kemal, Ayşe Bilgesu, Mete Kerem, isimli üç cocuk babasıdır. Yayınlanmış  50’nin üzerinde bilimsel çalışması ve bilimsel etkinliklerde sunulmuş bildirileri bulunan Dr. Mutlu’nun Amerika Birleşik Devletlerinden alınmış patentleri mevcuttur.

*****

4. Abdullah Erin  –  DİCLE Kalkınma Ajansı Genel Sekreteri

DİCLE Kalkınma Ajansı’nın kuruluş aşamasındaki üstün gayret ve çabaları

1969 yılında Mardin’de doğdu. Midyat Lisesinden sonra Dokuz Eylül Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Maliye Bölümünü bitirdi. İngiltere’de Nottingham Üniversitesinde Yüksek Lisans yaptı.

Gülşehir Kaymakam Vekilliği, Tefenni, Doğanşar, Ermenek, Taşköprü, Cizre Kaymakamlıklarında bulundu.  Habur Mülki İdare Amirliği, Şırnak Vali Yardımcılığı ve Mülkiye Başmüfettişliği yaptı. Temmuz 2009’da Dicle Kalkınma Ajansı Genel Sekreteri oldu. İngilizce ve Arapça bilmektedir.

*****

5. Mustafa Gündüz  -  Kurtalan Kaymakamı

Üstün gayret ve çalışmaları

1976 yılında Samsun’da doğdu. 1997 yılında Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Kamu Yönetimi bölümünden mezun oldu.

Maliye Bakanlığında gelir Uzmanlığı, PTT Genel Müdürlüğü’nde  müfettişlik görevlerinde bulundu.

2003 yılında kaymakam oldu. Siirt’in Kurtalan ilçesi kaymakamlıkta üçüncü görev yeridir.    Mustafa Gündüz Kaymakamlık görevinin yanı sıra şu anda Dicle Kalkınma Ajansının Kalkınma Kurulu Başkanıdır. İngilizce biliyor, bir çocuk babasıdır.

*****

6. Şerif Akboğa  -  Batman İl Milli Eğitim Müdürü

Eğitime dönük gayret ve çalışmaları

1963 yılında Malatya’da doğdu. Gazi Üniversitesi Eğitim Yönetimi Bölümünden mezun oldu. İnönü Üniversitesinde Eğitim Yönetimi üzerine Yüksek Lisans yaptı. İlköğretim müfettişliği ve teftiş kurulu başkanlığı yaptıktan sonra Kasım 2007 yılında, halen yürütmekte olduğu Batman Milli Eğitim Müdürlüğüne atandı.

Sayın Akboğa’nın görev sürecinde,

-Okul öncesi eğitimde %17’den %43’e artış sağlanmış, ÖSS başarısında 67. sıradan 39. sıraya gelinmiştir.

-Gönül Köprüsü Projesi, Tarihe Yolculuk Projesi, Petrol Kentinden Avrupa Kültür Başkentine Yolculuk Projeleri ile mali ve manevi değerlerin aktarımı, aynı zamanda sevgi bağlarının kurulması sağlanmıştır.

-Avrupa Birliği ve hibe projelerinde önde gelen iller arasında bulunan Batman’da, ‘‘Türkiye Okuyor kampanyası’’,  ‘‘Eğitim Her Engeli Aşar Projesi’’, ‘’Ana Kız Okuldayız Projesi’’, ‘‘Haydi Kızlar Okula Projesi’’ uygulanmaktadır.

-22.500 öğrenci, 110 branşta mesleki, sosyal ve kültürel kurslardan yararlanmıştır.

-Suça bulaşmış veya suça meyilli 300 sokak çocuğunun Mesleki Eğitim Merkezi kanalı ile meslek edinmeleri sağlanmıştır.

*****

7. Mehmet Baş  -  Batman İl Sağlık Müdürü

Sağlık alanındaki çabaları ve çevre duyarlılığı

1968 Mardin-Midyat’ta doğdu. 1993  Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi’nden mezun oldu. Malatya Sağlık Eğitim Merkezi ve Malatya Devlet Hastanesinde doktorluk ve idari görevler yaptı. Mayıs 2008 Tarihinden beri Batman İl sağlık Müdürlüğü görevindedir.

Batman Sağlık Müdürlüğü süresince “Koruyucu Sağlık Hizmetleri” alanında, başta gebe tespit ve takip, çocuk izlem ve aşı, Sağlıklı beslenme, kronik hastalıklarla mücadele,dumansız hava sahası çalışmaları, Sağlık Hizmetlerinin en ücra yerlere kadar ayağa götürülmesi,üreme sağlığı ve bu konuda farkındalık yaratma, modern yöntemler,halka güler yüzlü hizmet hususlarında önemli mesafeler kat edildi.

Sayın Baş tüm mesleki çalışmalarının dışında bir de çevre gönüllüsü olarak dikkatimizi çekmiştir. Asli görevi olmamasına rağmen Batman’da 7 bin ağaç diktirmiş, bakımını ağaçların dikildiği sağlık ocakları yetkililerine devretmiş, takibini de bizzat yamaktadır. İngilizce, Arapça, Kürtçe ve Süryanice biliyor. Aynı zamanda Midyat’ta ilk Müslüman Telkari ustasıdır.

*****

8. Mehmet Kızılkaya  -  Mardin Müftüsü

Çok kültürlülüğe katkıları

1948 yılında Kütahya’da doğdu. İlkokuldan sonra hafızlık eğitimi aldı, askerlikten sonra İmam-Hatip Lisesini dışarıdan bitirdi. İzmir-Aliağa’da Müezzin-Kayyım olarak göreve başladı. Menemen’de İmam-Hatiplik, Bozcaada’da Vaizlik yaptı.

1981’de İzmir İslam Enstitüsünü bitirerek Belçika’ya öğretmen olarak gitti. Beş yıl sonra Türkiye’ye dönerek Isparta Keçiborlu, İstanbul Ümraniye, Tekirdağ Çorlu ve İstanbul Beykoz İlçe Müftülüklerinde bulundu. 1997 yılında Almanya Ştutgart Başkonsolosluğu Din Hizmetleri Ataşesi oldu.

2001 yılında Türkiye’ye dönerek İzmir Konak ve İstanbul Fatih İlçe Müftülüğü yaptı. Mayıs 2007 tarihinden beri Mardin İl Müftülüğünde görev yapmaktadır. Arapça ve İngilizce bilmektedir, iki çocuk babasıdır.

*****

9. Şehmus Sümer  –  Mardin Halk Eğitim Müdürü

Başarılı çalışmaları

1956 yılında Mardin de doğdu. ilkokul, ortaokul, lise ve Eğitim Enstitüsünü Mardin’de okudu, Mardin Yeşilli Köyünde öğretmenlik, Merkez Noter Cevdet Altun İlköğretim okulunda  Müdürlük görevlerinden sonra 2007 yılında Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğüne atandı. 3 yıllık bu görevinde, 8 adet proje ile Halk Eğitim Merkezi en üretken durumuna geldi. Atölye sayılarını artırdı. Üretilen ürünlerin tanıtımı ve piyasaya sürülmesini sağlayarak kurumun döner sermayeye geçmesini sağladı. Böylece işsiz gençlerin iş bulmasına yardımcı oldu. Telkari gümüş işleme, cam süsleme, bakırcılık, çömlekçilik, ahşap oyma, halıcılık gibi dallarda üretim yapılmasını sağladı. Mardin Kültürel Öğretmenler Müzik korosu ile Öğretmen Tiyatro ekibinin kurulmasına, 6 -14 yaş piyano, gitar, bağlama, halk oyunları, kort tenisi, yüzme, basketbol, plates ve çok sayıda spor kurslarının düzenlenmesine katkıda bulundu. Aile eğitimi için gerekli çalışmaları yaparak bu eğitimi verecek eğitmenlerin Ankara’da eğitilmelerini sağladı. Sayın Sümer 3 çocuk babasıdır.

*****

10. Saliba Özmen  -  Mardin Metropoliti

Çok kültürlülüğe katkıları

1964 yılında Mardin-Nusaybin-Günyurdu köyünde doğdu.

İlkokulu Midyat’ta bitirdi, sonrasında din ve dil eğitimi için Deyrulzafaran Manastır Semineri’ne devam etti. Midyat’taki Mor Şarbel Kilisesi’nde Süryanice öğretmenliği yaptı.

1985 yılında rahip, 1990 yılında Mor Gabriel Manastır Seminer Müdürü oldu. Orta okul ve lise eğitimini dışardan tamamladı, arkasından İngiltere’ye gitti. Orada aldığı eğitimlerle yüksek lisansa kadar öğrenimini sürdürdü.
2003 yılında Süryani Mardin Metropoliti olarak atandı.

Mardin Süryani metropolitlik görevini üstlendikten sonra, yurtiçi ve yurtdışında geliştirdiği ilişkiler, katıldığı etkinlikler aracılığıyla Mardin’in tanıtımına ve düşünsel kalkınmasına dolaylı yollardan katkı sunmaktadır.

Metropolit Saliba Özmen başkanlığında Deyrulzafaran Manastırı, doğu ve batı kültürünün tarihsel döngüsünün etkileşimi içinde başat rol oynayan Süryanileri, geçmişten geriye kalanların son kalıntıları değil, düşünsel iyileşme bağlamında, yarının barış, kardeşlik, işbirliği dünyasındaki çoğunluğun ilkleri olarak görüyor. Bunun için insanlığı onurlandıran bir öğretiyle, insanlar ve toplumsal katmanlar arasında sevgi mesajını yaymanın her zamandan daha önemli olduğuna inanıyor.

*****

11. Doç. Dr. Zeynep Şimşek  –  HRÜ Tıp Fak. Halk Sağlığı Ana Bilim Dalı Başkanı

Göçebe tarım işçilerine dönük çalışmaları ve tüm gayretleri

1969 yılında Karabük’te doğdu. Hemşirelik eğitiminin ardından, Hacettepe Üniversitesi Sosyal Hizmetler Yüksekokulunda Lisans, Nüfus Etüdleri Enstitüsünde Yüksek Lisans ve Sağlık ve Sosyal Hizmetler alanında Doktora yaptı. 12 yıl Sağlık Bakanlığı Temel Sağlık Hizmetleri Genel Müdürlüğü’nde görev yaptı. Harran Üniversitesi’nde Doçent oldu ve halen Tıp Fakültesi Halk Sağlığı Anabilim Dalı Başkanlığını ve Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu Müdürlüğü görevini yürütmektedir. Öğretim üyeliği yanı sıra Şanlıurfa’da risk gruplarına yönelik çok sayıda sağlık eğitimi ve hizmet sunum sisteminin güçlendirilmesine yönelik programlar uygulamıştır.  Çocuk, genç, kadın ve geçici tarım işçileri ile ilgili çok sayıda araştırma çalışmaları bulunmaktadır.  İngilizce biliyor, bir çocuk annesidir.

*****

12. Yusuf Turanlı  –  Kâhta Belediye Başkanı

Başarılı çalışmaları

1966 Yılında Adıyaman-Kâhta’da doğdu. Lise mezunudur. Ak Parti Kâhta ilçe Başkanlığı yaptı. 29 Mart 2009 seçimlerinde Kâhta Belediye Başkanı oldu.  4 çocuk babasıdır. 14 aylık Başkanlığı döneminde Kahta’da alt ve üst yapı çalışmaları, taziye evi yapımı, sosyal aktivitelere dönük düzenleme ve çalışmalar, park ve bahçelerin onarımı ve yapılması, kaldırım ve asfalt çalışmaları, köylü garajı, araç parkı, semt pazarı, yeni mezbahana gibi çalışmalar gerçekleştirilmiştir.

*****

13. Prof. Dr. Aziz Akgül  -  Türkiye İsrafı Önleme Vakfı Başkanı

Mikro-kredi uygulaması ile tüm gayret ve çabaları

1956 yılında Diyarbakır’da doğdu. Kara Harp Okulu İşletme Yönetimi Bölümü mezunudur.

Orta Doğu Teknik Üniversitesinde Yüksek Lisans, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde Doktora yaptı. ABD’de araştırmalarda bulundu. 1996 yılında Türk Silahlı Kuvvetlerinden Doç. Dr. Binbaşı olarak emekli oldu. Akademik kariyerini daha sonra profesörlüğe yükseltti. Kara Harp Okulu, Gülhane Askeri Tıp Akademisi,  ODTÜ, İstanbul, Kırıkkale ve daha başka üniversitelerde dersler verdi.

1998 yılında, halen Mütevelli Heyeti ve Yönetim Kurulu Başkanlığı’nı yürütmekte olduğu Türkiye İsrafı Önleme Vakfını kurdu. Türkiye İsrafı Önleme Vakfı, Türkiye’de israfın önlenmesi, Gıda Bankacılığı ve Türkiye Grameen Mikrokredi Programının uygulamasını yapmaktadır. Halen 47 ilde 61 şubede 32.000’den fazla yoksul kadının aileleri ile birlikte yaklaşık 150 bin kişinin mikro-krediden yararlanmalarına ve onurlu bir şekilde başkalarına avuç açmadan yoksulluk sınırının üzerine çıkarak kendi kendilerine gelir getirici faaliyetlerde bulunmalarına öncülük etmiştir.

Sanayi ve Ticaret Bakanlığı ve Başbakanlıkta çeşitli görevlerde bulundu. KOSGEB Başkanlığı yaptı.

2002 – 2007 yılları arasında TBMM’de Diyarbakır Milletvekili olarak görev yaptı.

Yayınlanmış 16 kitabı ve çok sayıda makalesi vardır.

Yabancı dili İngilizcedir, iki çocuk babasıdır.

*****

14. Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı

Derneğimize katkıları ve tüm başarıları

1940’lı yıllarda Türkiye’de Petrolün bulunmasıyla Güneydoğu’da farklı bir rüzgar esti. 1950’li yıllarda Türkiye Petrolleri A. O.nın kurulmasıyla Güneydoğu’ya farklı bir kapı açıldı. Ve aradan geçen 50 yıl sürecinde üç beş haneli bir köy iken bugün Batman Vilayetine dönüşen bir yerleşim birimi doğdu. Batman’daki TPAO çevre il ve ilçelerin umudu, iş kapısı, ekmek teknesi oldu.

Kurumun kapısına yakın köylerin bazen öğretmenleri, bazen imamları, bazen muhtarları geldi; kimisi çimento dedi, kimisi demir, hiç birisi bu kurumun kapısından boş çevrilmedi. Güneydoğu’ya sosyal, ekonomik ve kültürel katkılarının yanı sıra çıkarttığı petrolle ülke ekonomisine fayda sağladı.

*****

15. İsmail Bahtiyar  -  Türkiye Pet. Jeo. Der. Bşk.

Derneğimize katkıları ve başarılı çalışmaları

*****

16. Latif Doğan  –  Sanatçı

Yardımsever kişiliği ve başarıları

29 Nisan 1967 yılında Adıyaman’ın Besni ilçesinde doğdu. Dört erkek, bir kız toplam beş kardeşin en büyüğü. 9 yaşındayken babasını trafik kazasında kaybetti. Bu üzücü olaydan sonra okulu bırakıp ailenin en büyük çocuğu olarak çalışmaya başladı. Dokumacılık, taksicilik, pazarlamacılık, araba tamirciliği gibi birçok iş yaptı. Müziğe başlaması 11 yaşımda Mustafa Yasav’ ın (kör Mustafa) yanında bir düğünde darbukayla oldu. O günden bu güne tam 25 yıldır müzikle iç içe yaşamaktadır.

*****

17. BİPA  -  Midyat Tuğla

Midyat’a yaptığı yatırımlarla ekonomiye katkıları

*****

18. MVM Gıda Ltd. Şt.

Derneğimize katkıları

Sokak çocukları sorununu, Güneydoğu’nun değişik illerinde panellerle işlerken, Antalya Valiliği’nin hazırlattığı, Antalya’daki sokakta yaşayan çocukların dramını anlatan “Ben İnsanım” adlı kısa filmi salondaki konuklara izletiyorduk. Bu filmi bir gün Antalya’da yapacağımız aynı mahiyetteki panelde Antalyalı öğrenci, veli, vatandaşlara izleteceğimiz hiç aklımızdan geçmemişti. Gerçek yaşamdan bir kesitti o film. Sokaktakilerin yaşamından bir parça idi. Ve diyordu ki; “ben insanım”.

“Ben insanım abi, biz insanız abi, bizi kurtarın abi” diye yalvaran o çaresiz gençlerin feryatları insanın kanını donduruyor. Benim önerim, o filmin, yetkililer tarafından daha çok izlenebilecek arenalara taşınmasıdır.

Sokakta çalışan veya sokakta yaşayan çocuklar sadece Türkiye’nin değil tüm dünyanın sorunudur ve son derece can acıtan bir meseledir. Alınan önlemlerle gittikçe azalması bekleneceğine, aksine kırsaldan kente göç, terörden kaçış, işsizlik, büyük şehirlerin gettolarındaki kalabalıklaşma bu sorunu daha da büyütmektedir. Bu sosyal yaranın asıl muhatabı devlet olsa da vatandaş duyarlılığı sorunun çözümünü kolaylaştıracaktır. Ailesine para götürmek zorunda olduğu için sokakta çalışmak zorunda kalan her çocuğa, maddi durumu yerinde bir vatandaş el uzatsa sorun kendiliğinden çare bulur. Kaldı ki devlet de bu konuda ne yapıyor, vatandaş tarafından sorgulanmalıdır.

Bilgi birikimli konuşmacılarımızdan birisi şöyle diyordu ikili konuşmamızda; “Diğer şehirlerdeki sokak çocukları kışın Antalya’ya gelir, kışı burada geçirirler. Çünkü Antalya kışın daha sıcaktır onlar için”. Bu sözlerden de anlaşıldığı gibi Antalya, Sokak Çocukları sorununun önde geldiği illerimizden birisidir.

11 Mayıs 2010 tarihinde Antalya’da gerçekleştirmiş olduğumuz Sokak Çocukları Panelimizin asıl konusu, Antalya Emniyet Müdürlüğü tarafından hazırlanan ve uygulamaya konulan “Çiçekler Solmasın, Anneler Ağlamasın” adlı projenin irdelenmesi ve kamuoyu ile paylaşılması üzerine idi. Son derece insanı amaçlarla ve titizlikle yürütülmekte olan projeyi aylar önce de irdelemiş ve yazmıştım. Projenin sonuna doğru bir panel yaparak daha da bilgilenmek istedik. Projenin tarafları oldukça fazla idi. Valilik destekli projeye Antalya Kepez Belediyesi, Kepez Kaymakamlığı, Antalya Ticaret ve Sanayi Odası, Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü ve diğer kurumlar maddi ve manevi destek veriyorlar. Antalya Ticaret ve Sanayi Odası Konferans Salonunda gerçekleştirilen paneli organize eden taraf ise biz, yani Güneydoğum Derneği idi.

Emniyet Müdürü Dr. Ali Yılmaz’ın Sokak Çocuklarına dönük proje ve çalışmalarını daha öncelerden bilen ve takip eden Güneydoğum Derneği, bu anlamda Ali Yılmaz’ın Antalya’daki çalışmalarını da irdeleyerek kamuoyu ile paylaşmak istedi.

Bu organizasyonda zorluk yaşasak da, bizi anladıkları zaman Kepez Belediyesi’nin desteği son derece bonkördü. Daha önce hiç tanımadığımız, tanışmadığımız, adımızı bile duymamış olan Ticaret ve Sanayi Odası Başkanı Çetin Budak ise konuşmasında Güneydoğum Derneğini iyi tahlil etmiş sözlerle anlatınca bizi yüreklendirmiş oldu.

Panelde ATSO Başkanı Çetin Osman Budak ve Emniyet Müdürü Dr. Ali Yılmaz birer açış konuşması yaptılar.

22. Dönem Mardin Milletvekili Nihat Eri, Türkiye’nin Sokak Çocukları analizini yaptı. Güneydoğu’dan büyük şehirlere olan kontrolsüz göçlerin, sokak çocukları sorununu büyüttüğünü vurguladı.

22. Dönem Siirt Milletvekili ve TBMM Sokak Çocukları Komisyon Başkanı Öner Ergenç, Dünyadaki Sokak Çocuklarıyla ilgili bilgileri verdi. Bazı Latin Amerika ülkelerinde, bu sorunla baş edebilmek için binlerce çocuğun, tıpkı hayvan itlaf eder gibi itlaf edildiğini anlattı.

Antalya Emniyet Müdürlüğü Çocuk Şube Müdürü Ömür Saka, Çiçekler Solmasın Anneler Ağlamasın Projesinin uygulama ve sonuçlarını anlattı. Panelin ana teması, odak noktası olan bu projeden biraz daha detaylı bahsetmek istiyorum.

Sosyal Hizmetler Uzmanı Hakan Albayrak ise, kurum olarak Antalya genelindeki çalışmalarını anlattı, yaşadıkları zorluklara değindi.

Proje kapsamındaki yaklaşık 200 çocuk ve aileleri ile sivil toplum öncüleri, öğrenciler ve birçok kesimden geniş katılımla gerçekleştirilen panelde önemli mesajlar verildi.

****

Projenin adı: Çiçekler Solmasın Anneler Ağlamasın.

Panel çalışmaları esnasında öğrendiğime göre, bu proje, AB tarafından örnek proje seçilmiş.

Antalya’nın, ağırlıklı olarak Doğu-Güneydoğu’dan aldığı göçlerle oluşan yerleşim birimi Kepez İlçesinde uygulamaya konmuş pilot bir proje.

Antalya Emniyeti, önce pilot bölgeyi seçmiş, projeyi hazırlamış sonra da birlikte çalışacağı kurumları belirlemiş. Bunlar; Kepez Kaymakamlığı ve Belediyesi, Milli Eğitim İl Müdürlüğü, Sağlık İl Müdürlüğü, Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü, İşkur İl Müdürlüğü, Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı Başkanlığı, Sivil Toplu Kuruluşları (Türk Kızılayı, ATSO, AESOB). Bu kurumlarla, hangi çerçevede nasıl bir işbirliği yapılacağının protokollerini imzalamış sonra da.

Projeye göre, 18 yaşın altında sokakta çalışan ve sokakta yaşayan çocuklar eğitime ve sosyal yaşama yönlendirilecek, böylece ailelerine ve topluma kazandırılacaklar. Sokakta yaşayan tespitli çocuk olmamakla beraber sokakta çalışan çocuk sayısı Antalya geneli 192 olmak üzere, bunların 113’ü Kepez ilçesindedir.

Bu çocukların sokaktan alınarak okula gönderilmeleri sonucunda ailelerinin maddi anlamda mağdur olmamaları için gerekli destek verilmiştir. Çocuklar eğitimlerine devam ederken, spor aktiviteleri, sinema-tiyatro gibi kültürel etkinliklerle sosyal faaliyetlere yönlendirilmişlerdir. Ailelerine, çeşitli seminerlerle sokaktaki tehlikeler anlatılmıştır. Gerektiğinde çocuklara koruyucu aile veya koruyucu kurum bulunacağı belirtilmiştir.

Projenin maliyeti bir yıl için yaklaşık 88 bin liradır.

Antalya Emniyet Müdürü Ali Yılmaz, bu çalışmaları ilk olarak İzmir’de görev yapıyorken başlatmış, Gaziantep Emniyet Müdürü iken yaptığı ve uyguladığı sokak çocukları projeleriyle başarılı olmuş; aynı projelerini, sokak çocukları yönünden önemli şehir Antalya’da da uygulamaya koymuştur. Kendisine teşekkür eder çalışmalarının devamını dileriz.

Panelimiz için destek veren Antalya Valiliği başta olmak üzere, Antalya Emniyet Müdürlüğü, Kepez Belediyesi, Antalya Ticaret ve Sanayi Odası Başkanlığı, Sosyal Hizmetler Müdürlüğü, Milli Eğitim Müdürlüğü, tüm katılımcılar, orada bulunan tüm Antalya Bürokratları, Siyasetçileri, Medyası ve bu işi başından beri bire bir çalıştığımız Antalya Emniyet Müdürlüğü Çocuk Şubesi’ne teşekkürlerimizi iletiyorum. Ve diyorum ki; bu örnek çalışma,  toplumsal bir sorunda kurumların nasıl bir araya geldiğinin en iyi örneği olması vesilesiyle, gerekli olan her yerde uygulanmalı.

20.05.2010

Duygu Sucuka

Güneydoğum Derneği Başkanı

dsucuka@hotmail.com

Siirt bir süredir olumsuz olaylarla kamuoyu gündeminde olmaya devam ediyor.  2009 yaz aylarıydı, erkek arkadaşını ziyarete giden genç kıza ailesi tarafından yapılanlar ulusal medyada epeyce yer almıştı. Genç kızı pencereden ailesinin attığı iddia edilmiş, sedyede taşınırken amcası tarafından bıçaklandığı haberleri her yerde boy boy çıkmıştı. Sonra da genç kız ailesine teslim edilmişti. O genç kız şimdilerde ne hallerdedir, merak etmemek elde değil.

O zaman Siirtli Milletvekilleri, bu konunun medya tarafından abartılmaması demeçleri vermişlerdi. Abartmayalım peki ama toplumsal boyutunu da unutmayalım. Ne gibi düzeltici önlemler aldınız sonrasında, aileleri hangi seminerlere tabi tuttunuz?

Geçtiğimiz hafta yeni bir haber dalgası yayıldı. Siirt’te ilköğretim öğrencisi 7-8 kıza iki yıldır sürekli tecavüz edildiği yazıldı, konuşuldu. Olay ulusal medyada yer alınca tüm Siirt erkekleri hedef haline geldi ve çeşitli protestolar yükseldi.

Bu olayın üzerinden çok geçmeden, yani iki-üç gün sonra Siirt’ten bir haber daha yükseldi. İlköğretim öğrencisi birkaç çocuk, iki ve üç yaşlarındaki iki küçük çocuğa tacizde bulunmuş, birini öldürmüş diğerini de komalık hale getirmişler.

Ve bu defa Bakanlar hatta Başbakan devreye girerek bu konuların neden bu kadar abartıldığını sorgularcasına medyayı suçladılar.

Siirt’ten gelen bu taciz ve tecavüz haberleri konuşulurken Urfa’da bir başka toplumsal vaka olayı yaşanmıştı. Urfalı genç bir kız, Urfa’da askerlik görevini yapmakta olan Ağrılı bir gence aşık oluyor ve askerlik bitince onunla kaçıyor. Genç kızın abisi, birkaç ay sonra, gidip evinde misafir olduğu kız kardeşini bıçaklayarak öldürüyor. Bunun adı namus temizleme oluyor. Namus bu şekilde temizleniyorsa Siirt’teki çocukların namusu kimden sorulacak? Töre adı altında bir dolu saçmalık yapılmasına göz yumulurken Devleti temsil edenler çirkin tacizleri, sadece olayları abartmayın diyerek ört bas etme yoluna gidiyorlar.

Siirt’teki tecavüz konusuna dönecek olursak, toplum vicdanında Siirt’in topyekûn sorgulanması, tüm Siirtlilerin suçlu ilan edilmesi doğru değildir. Sorgulanması gereken asıl mesele, bir tarafta, ailenin rızası dışında bir evlilik tercihi yapan kızlara namus cezası verilirken, diğer tarafta küçücük çocukların cinsel istismarıdır. Her ikisini farklı değerlendirmek gerekse de sonuçta bir tarafta feodal düzenin kapalılığı,  diğer tarafta cehaletin uzantısı, kız çocukları cinsel obje olarak görmenin ötesinde bir yorum yapmak mümkün mü? Her iki olay farklıdır ancak sosyal yaramızdır, cehalet kökenlidir. Töre cinayeti Urfa’da da vardır, Siirt’te de. Çocuk istismarı ise Türkiye’nin, hatta dünyanın her yerinde vardır. Önemli olan açığa çıktığında gizlemek yerine neler yapıldığının ve yapılacağının anlatılmasıdır.

Urfa’daki namus cinayeti, Doğu-Güneydoğu kültürünün en önemli detaylarından birisidir. Yanlıştır. Ama o vatandaş bunu yanlış olarak değil doğru olarak kabul eder. Bunun yanlış olduğunu anlatacak ve önüne geçme yollarını arayacak olan devlettir.

Siirt’teki olaylara gelince, yukarıda da dediğim gibi, tüm Siirt halkını suçlamak yerine olaya sosyal boyutta bakmak ve bu yönde iyileştirici çözümler düşünmek daha anlamlı olurdu. Siirt’te bu olaylar duyulduktan sonra Siirt medyasına yansıyan en önemli duruş, Siirt’te ulusal medyanın protesto edilmesi idi. Bir iki cılız kınama sesi ise duyulmadı bile. Oysa oradan yükselecek güçlü bir kamuoyu tepkisi, taciz ve tecavüzleri protesto eden sesler, bir anda Siirt’in hedef alınmasının önüne geçebilirdi. Bir taraftan yerel yönetimler, bir taraftan büyük yetkililer, olayın sosyal boyutunu irdelemekten öte, aman bu haberler medyada yer almasın çabasını sergiliyorlar. Dolayısıyla haklı tepkileri bile görmek mümkün olamıyor.

Bu olaylar sadece Siirt’e özgü değildir. Türkiye’nin her yerinde zaman zaman karşımıza çıkabilen sapıklıklardır. İki-üç yıl önceydi, Batman’da, çocuk yuvasında hamile olan bir çocuğun haberi dalga dalga sarmıştı her yeri. Daha da öncelere gidersek İstanbul’da, çocuk yuvasındaki kız çocuklarının gecelerde yuvada kalmadıkları, bu kızların pazarlandıkları haberleri ile çalkalanmıştı tüm Türkiye. O zaman da görülen oydu ki bu olaylar öncelikle ört bas edilmeye çalışılmıştı. Bir yaşındaki küçük kız çocuğuna tecavüzle suçlanan 50 yaşındaki sapık üvey baba ve devamında pazarlamak üzere çocuk doğurtan, bu çocukları büyüterek pazarlayan bir şebeke ele geçirilmişti. 14 yaşındaki küçük kızla ilişki yaşayan 75 yaşındaki bir Hüseyin Üzmez vakası vardı ki, tüm toplum üzülmüştü, öfkeler kabarmıştı. Bunlar da Türkiye’nin başka köşelerindeydi ve Siirt’teki çirkin olaylar kadar içimizi acıtmış, yüreğimizi sızlatmıştı.

Siirt’teki o çirkin olayları kınayalım ama kınama sadece bir deşarj oma şeklidir, öfkeyi atma biçimidir, çözüm değildir. Bu tür vakaların olup bittiğinde konuşulup unutulmaması için toplumsal eğitim gerekir, sapıklara rehabilitasyon gerekir. Suçlular cezasını çekmelidir ama cezalarını çekerken de bulundukları ortamlarda sapıklıklarına meydan bulmamaları gerekir. Ceza çekerken tedavi edilmeleri gerekir.

Çocuk yaş evlilikleri, sokak çocukları ve çocukların cinsel istismarı. Birbiriyle yakın olan kavramlardır. Sonuçta çocuğa verilen önemi gösterir. Hepsi de büyüklerin eylemleridir. Öyleyse öncelikle o büyüklerin ele alınması gerekir.

27.04.2010

dsucuka@hotmail.com

Lise bitirmek zorunlu hale gelsin diye düşünülürken üç yıl olan lise eğitimi dört yıla çıkarıldı. Dört yıllık lise mezunları, 2010 Haziranında ikinci kez verilecek. İki sene öncesine kadar normal liseler üç yıl, Fen ve Anadolu Liseleri dört yıl idi. Dört olmasının nedeni, sınavla öğrenci alan bu liselerde İngilizce Hazırlık sınıfının okutulmasıydı. Tüm liseler dört yıl olunca Anadolu Liselerindeki hazırlık sınıfları kaldırıldı, İngilizce eğitimi birinci sınıf ağırlıklı olarak diğer sınıflarda okutulmak üzere müfredata yayıldı. Planı programı çok da detaylı düşünülmeden geçilen bu sistem bir anda Anadolu Liselerinin öğrencilerini zorladı.

Hazırlık uygulamasından vazgeçmeyen bazı özel okullar ve kolejlerde lise süreci beş yıl oldu. Oku, oku bitmez. Sanki tıp eğitimi yapıyor çocuklar. Bitinceye kadar bıkkınlık yaratan bir lise süreci.

Liselerdeki dört veya beş yıllık sürecin uzunluğunu bir kenara bırakalım, son sınıfta, yani normal şartlardaki dördüncü sınıfta ne kadar eğitim aldıklarına bakalım. Üç yıllık eğitim müfredatını dört yıla yayarsanız bir yerlerde boşluk olacaktır. Nihayetinde o boşluk son sınıfta ortaya çıkıyor. Bunu en iyi görenlerden birisi Milli Eğitim kadroları olmalı. Dört yıllık liselerde dördüncü sınıf sanki üniversiteye hazırlık için konmuş gibi bir manzara var ortada.

Hüseyin Çelik’in Milli Eğitim Bakanlığı zamanında getirilen bu sistemle ilgili, hatırladığım kadarıyla bir yerlerde şöyle bir şey okumuştum;

“Başarılı öğrenciler liseyi üç yılda bitirebilecekler. Son sınıfta, yani lise dördüncü sınıfta da üniversite için rahatça hazırlık yapabilecekler.”

Bugünkü uygulamaya bakınca, sadece,  başarılı olup dört yıllık süreci üç yılda bitirenler değil, lise dördüncü sınıftaki öğrenciler tümden bu son yılı üniversite hazırlık için geçiriyorlar. Hem çocuklara yazık, hem öğretmenlere, hem okul idarelerine, hem de ailelere. Madem dördüncü sınıfta verecek fazla bir şey yoktu liseler neden dört yıl oldu? Gerekli miydi, değil miydi? Çağdaş eğitimde model bu mudur? Avrupa’da sistem böyle midir? Yoksa örnek aldığımız Avrupa’da temel eğitimin (8+4) 12 yıl olması farklı bir anlayış mı taşıyor?

Hangi tarafına baksak eleştirecek, aksak, eksik bir şeyler gördüğümüz eğitim sistemimizde getirilen her yeni uygulama, planlaması son derece titizlikle yapıldıktan sonra hayata geçirilse daha az eleştiriye maruz kalacaktır. Ayrıca öğrenci, veli ve eğitimcileri daha az yoracaktır.

20.04.2010

dsucuka@hotmail.com

Merkezi Mersin’de olan ve 2000 yılından beri faaliyet gösteren Dernek, bugüne kadar Türkiye gündeminde olumlu iz bırakan, işinde başarılı olan siyasetçi, bürokrat, işadamı, kurum, kuruluş, sivil toplum örgütü, medya mensubu birçok kişi ve kurumu ödüllendirdi.

İZDER, 9. Ödül Törenini geçtiğimiz hafta (19 Mart 2010) gerçekleştirdi. Gerek Ulusal Basın’ın gerekse ödül alan çevrelerin ilgiyle izlediği tören, samimi ve ahenkli bir atmosfer taşıyordu. Bu törende Devlet Bakanı Zafer Çağlayan, Adıyaman Rektörü Prof. Dr. Mustafa Gündüz, .Danıştay Başkanı Mustafa Birden, SP Genel Başkanı Numan Kurtulmuş, İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Aziz Kocaoğlu, Şanlıurfa Belediye Başkanı Fakıbaba ve daha birçok önemli isim ödüllendirildi. Danıştay Başkanı ile Saadet Partisi Başkanını bir araya getiren, yan yana oturtan İZDER, listesindeki kadınlara ödül vermeyi başaramadı.

Bu ödül törenlerinde ilk başlarda dikkatimi çeken bir durum olmuştu. Ödül alanlar genellikle erkeklerdi. Bazen listelerinde bir tane bile kadın yoktu. Bu ülkede, siyasetçi ya da bürokrat ya da iş ve sivil toplum çevrelerinden ödüle layık hiç mi kadın yoktu, bulunamazdı? Bunu sorgulamaya başladığımdan sonraki listelerde sembolik de olsa kadın aday olmaya başladı.

Sorgularken haksızlık etmek de istemiyorum.

İZDER’in ödüller sürecinde, siyasette kaç tane kadın bilinir, toplum tarafından takdir edilir olabildi ki?

Bürokraside, hangi kurumda göze çarpan bir kadın yönetici oldu ki? Kadınlar yönetici olamaz sloganı taşıyan bir ülkedeyiz sanki.

Özel sektör, sivil toplum, medya, hangi kadını ön plana çıkardı ki?

Belki vardı tüm bu alanlarda ama cılız kaldı, ödül verenler de onları fark edemedi.

İZDER, 9. Ödül Töreni için listesinde kadınları önemsemişti bu defa.

İki kadın Bakan, Milli Eğitim ve Kadın Aile Bakanını göz ardı etmedi. Her ikisi de ödül almak istemediklerini daha baştan belirttiler. Bu ödül Sayın Bakanların gelecekte kariyerlerine bir şey katmayabilirdi, buna ihtiyaçları yoktu belki ama kadınlar adına önem taşıyacaktı. Her iki Bakan da AKP’nin öne çıkardığı bayanlardır, bu ödülü kendi adlarına olmasa da bayan olmak adına almalıydılar.

Listede yer alan TBMM Başkan Vekili Güldal Mumcu, Aydın Belediye Başkanı Özlem Çerçioğlu, özenle seçilmiş kadın siyasetçilerdi. Ödül almaya gelmedikleri gibi vekâleten bir kişi bile göndermediler. Üstelik de bir açıklama bile yapmadan.

Her ikisi de CHP mensubudur. Konuya CHP olarak bakacak olursak, CHP halkın neresinde diye sormaktan başka bir yorum göremiyorum. Biz de yaptığımız dernek faaliyetlerimizde, Güneydoğu’da yaptığımız panel-sempozyum gibi çalışmalarda, CHP başta olmak üzere parti başkanlarına davetiyemizi göndeririz. Tüm partilerden kutlama mesajı gelir, CHP’den tık çıkmaz. Sivil toplumu önemsemeyen bir irade siyasette kıt kalmaya mahkûmdur.

Ödül listesindeki iki bayanın neden böyle davrandığı konusunda hiç kimsenin bir fikri yok ama onlar hoş olmayanı ve şık durmayanı yaptılar. Sayın Özlem Çerçioğlu Türkiye gündeminde önemli bir isim olmuştu. Acaba bu ödülü alacağından haberi mi yoktu?

Sayın Güldal Mumcu, ödül listesine girmeyi hak etmiş olabilir ama bu ödüle karşı duruşunu keşke bulunduğu makama göre gösterseydi. Bu kadar önemsememek ve dikkate almamak, önemsemediğiniz ve dikkate almadığınız kesim kim ya da kimler olursa olsun sadece kaybettirir, kazandırmaz.

Kadınları neden gözlemlemiyorsunuz, neden ödül listelerinizde onlara da yer vermiyorsunuz diye eleştirdiğim İZDER eleştirilerime kulak verdi. Sanırım kulak verme sırası kendilerini önemseyenleri önemsemeyen kadınlardadır.

23.03.2010

dsucuka@hotmail.com

İlk defa sivil inisiyatif tarafından, kapsamlı bir biçimde konuşulacak olan mayın konusu Türkiye’nin önemli gündem maddelerinden birisidir. Devlet kademelerinde, siyasi cephelerde  hararetli tartışmalara, kamuoyunun ise çokca merakına neden olan sınır mayınlarının temizliği zaman zaman gündeme geliyor, zaman zaman ise beklemeye geçiyor.

Çokça  tartışılan, çıkarılan Kanun Danıştay tarafından bozulan mayın temizliği ilk defa sivil ortamda, siyaset anlayışından uzak biçimde, bilimsel çerçevede incelenecek, irdelenecek, konuşulucaktır. Tüm üyeleri eğitimli çevrelerden olan ve bir fikir kulübü gibi çalışan Güneydoğum Derneği ile Türkiye’nin jeolojik yapısı, yeraltı ve yerüstü katmanlarının bilimsel değerlendirilmesinde söz sahibi olan Türkiye Petrol Jeologları Derneği bir araya gelerek çok önemli bir çalışmaya imza koydular.

Güneydoğu’da çok önemli çalışmalar yapan Güneydoğum Derneğinin girişimleriyle, Güneydoğu’daki dört üniversite panel programına dahil oldu. Türkiye Petrol Jeologları Derneği ise çalışmaya önemli oranda destek sağlayarak, kamuoyunda çokça merak konusu olan Güneydoğu Sınırındaki petrol potansiyelini bilimsel ortamda tartışmaya taşıdı. Panelin en çok merak ve ilgi duyulan noktası tartışmasız bu konu olacaktır.

Türkiye, 2003 yılında imzaladığı Ottowa Sözleşmesi ile kara mayınlarını temizleyecek, AB uyum yasaları doğrultusunda ise sınırlarını yeniden yapılandıracaktır. Bu işler için tanınan süre ise 2014 yılına kadardır. Ancak sürecin üçte ikisi (2/3) bitmiş olmakla birlikte, ortada, tartışmalardan ve tamamlanamayan mayın kanunundan başka bir şey yoktur.

Sınırlar, temizleme karşılığında 49 yıllığına kiraya mı veriliyor? Temizleyecek olan  ülke İsrail midir? Temizleme işini neden Türkiye ya da askerler yapmıyor? gibi soru ve endişeler kamuoyu rahatsızlığını artırmış ancak halka doğru ve yeterli bilgilendirme yapılmamıştır. Mayından temizlenecek araziler nasıl kullanılacak, nasıl tarım yapılacak, sınır boyunca zengin petrol yataklarımız var mı, buralardaki zengin tarihi eserler nasıl korunacak? türünden merak konusu olan detaylar cevabını bulamadan hep konuşulagelmiştir.

Bu panelde halkın merakını cezbeden konular, siyasi ortamlarda kavgaya dönüştürülmenin ötesinde, bilimsel ortamda tartışmaya açılarak soruların cevapları aranacaktır. Genelkurmay Başkanlığı ile Milli Savunma Bakanlığı dahil birçok kurum-kuruluş-üniversite bu panelde bilgi paylaşımı için davet edilmiş, ancak Dicle, Harran, Adıyaman, Gaziantep Üniversiteleri, Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı ile Mayınsız Bir Türkiye Girişimi Koordinatörlüğü ve konuyu yakından bilen siyasetçi Nihat Eri bu daveti kabul etmiştir.

Gaziantep Üniversitesi arkeolojik boyutta, Dicle ve Harran Üniversiteleri tarım boyutunda, TPAO sınır petrolleri konusunda bilimsel ve gerçek verilerini kamuoyuna aktaracaklardır. Türkiye’de mayın konusunu en iyi bilen kişilerden birisi olarak kabul edilen Muteber Öğreten sivil toplum adına konuşacak, mayın konusunu yakından takip eden parlamenterlerden 22. Dönem Mardin Milletvekili Nihat Eri ise ilgili kanunun süreçlerini, sınırların yeniden yapılandırılmasını ve sınır güvenliğini anlatacaktır.

Eski ve yeni Cumhurbaşkanlarından Başbakanlara, ilgili Bakanlardan Bölge Milletvekillerine, önde gelen Parti Liderlerinden Tarım, Ziraat, Çevre, Yerbilimci gibi meslek gruplarına, Bölge Valilerinden sınır boyu ilçe Kaymakamlarına, köşe yazarlarından petrol sektöründeki tüm firmalara  kadar birçok kişinin davet edildiği ve tüm Ulusal Basının davet edileceği Sınır Mayınları konulu panel, izleyeci olmak isteyen herkese açıktır.

Siyasi tartışmaların ve polemiklerin yaşanmasından uzak tutulması hedeflenen Panel programı şu şekildedir:

PANEL PROGRAMI

14.00     Açış Konuşmaları

Duygu SUCUKA

Güneydoğum Derneği Başkanı

İsmail BAHTİYAR

Türkiye Petrol Jeologları Derneği Başkanı

14.15      Oturum: Güneydoğu Sınır Mayınları

Oturum Başkanı: Prof. Dr. Mustafa GÜNDÜZ

Adıyaman Üniversitesi Rektörü

Nihat ERİ – 22. Dönem Mardin Milletvekili

Mayın temizleme süreci ve ilgili kanun

Muteber ÖĞRETEN- Mayınsız Bir Türkiye Girişimi Koordinatörü

Ottowa Sözleşmesi, Türkiye’de mayın sorunu

Yurdal ÖZTAŞ–TPAO Yön. Kurulu Üyesı, Genel Müdür Yardımcısı

Mayından arındırılmış alanların petrol potansiyeli

Yrd. Doç. Dr. Rifat ERGEÇ- Gaziantep Ü. Arkeoloji Bölümü

Kara mayınları ve Arkeolojik alanlar

Yrd. Doç. Dr. Ali Rıza ÖZTÜRKMEN–Harran Ü. Ziraat Fakültesi

Mayınlı alanların tarımsal kullanılabilirliği, Ceylanpınar potansiyeli

Yrd. Doç. Dr. Muzaffer DENLİ  – Dicle Ü. Ziraat Fakültesi

Mayından arındırılmış alanlarda organik tarım

16.00     Değerlendirme ve Kapanış

16.30     Kokteyl

Tarih   : 25 Mart 2010

Yer      : Milli Kütüphane Konferans Salonu – Bahçelievler/ANKARA

Bilgi için

www.tpjd.org.tr

www.guneydogum.org.tr

İletişim için

dsucuka@hotmail.com

bahtiyar@tpao.gov.tr

0505 605 17 43

0312 419 86 42

****

Tüm kamuoyuna saygıyla duyurulur.

11.03.2010

dsucuka@hotmail.com

2009 yaz aylarında, Güneydoğum Derneği, Adıyaman Üniversitesi Rektörlüğüne bir öneri götürerek Adıyaman’daki fiziksel engelli vatandaşların rehabilitesi ile ilgili ortak bir çalışma yapmak istediğini belirtti. Bu çalışmanın gündeme gelmesi ve önerilmesinden sonra uygulamaya konulması yaklaşık 4 ay önce idi.

Yapılan programa göre, Üniversite’deki konser, konferans, sergi, kutlama, açılış gibi etkinliklere engelli vatandaşlar getirilip götürüldüler. Güneydoğum Derneği üyeleri onların taşınmasında yardımcı oldu, Üniversite de araç sağladı. Bu proje yaklaşık dört ay sürdü. Çalışmanın sonunda da bir değerlendirme toplantısı yapılması kararlaştırılmıştı.

Bugünkü ortamda bu tür toplantılar, panel ve sempozyumlar birçok kurum, sivil toplum kuruluşları tarafından projelendirilerek finansman sağlayan kurumlara sunuluyor. Proje kabul edilirse etkinlik yapılıyor. Tabi ki o durumda maddi giderler kahramanca karşılanıyor. Ama bizim çalışmalarımız tamamen kendi imkânlarımızla ve olabildiğince mütevazı şartlarda gerçekleşiyor. Çünkü biz getirim peşinde değiliz. Çünkü biz samimi olarak sorunların konuşulmasını ve muhatapları tarafından çözülmesini istiyoruz. Çünkü biz Güneydoğu’nun siyasete alet edilmesini değil, sorunların temelden ele alınmasını öneriyoruz. Ve gerçek açılımın bu olduğunu düşünüyoruz. Güneydoğu illerinde bugüne kadar 30’u aşkın panel-sempozyum yaptık, hiç birisini finans kaynağı arayacak biçimde projelendirmedik.

25 Şubat 2010 Urfa Sempozyumunun ertesi günü Adıyaman’daydık. ‘Toplumsal Yaşam ve Engelliler’ panelini organize edildiği biçimde gerçekleştirdik.

Adıyaman Üniversitesi ile Güneydoğum Derneği tarafından ortak yürütülen engelli projemizin son aşamasındaki bu panel için, Üniversite oldukça başarılı bir performansla, son derece ilgi gören bir çalışma ortaya koymuş, bu çalışmaya ev sahipliği yapmıştır. Rektör Mustafa Gündüz, Sosyolog olması ve insanları çok iyi tahlil etmesinin avantajlarını kendi açısından başarıya çevirebilmiş ender insanlardan birisidir. Daha önceki yazılarımda da anlatmaya, başarılarını kamuoyu ile paylaşmaya çalıştığım saygıdeğer bir insandır.

350 kişilik salon dolu, üstelik birçok kişi ayakta ve çok sayıda kişi de yer bulamadığı için geri dönmüş. Sanki bir şölen havası var ortada. Konu engelliler olduğu için ön sıralarda ve ön boşlukta tekerlekli sandalyelerinde oturan çok sayıda engelli var. Birçoğu da koltuk değnekli ya da birilerinin yardımıyla yürüyor. Onlarda gördüğüm en önemli yansıma kendileriyle barışık oldukları görüntüsü idi. Konuşmalar esnasında Adıyaman’da kesin olmayan rakamlara göre 30 bin civarında engelli vatandaş yaşıyor. Yadırganacak bir rakam değil bu. Diğer şehirlerde de en az bu kadar veya daha fazladır. Güneydoğu illerindeki engelli sayısı başka bölgelere göre biraz daha göze çarpar orandadır.

Oturumu yöneten 22. Dönem Mardin Milletvekili Nihat Eri genel bilgiler verdikten sonra ilk sözü Ankara’dan gelen ve görme engelli olan Türkiye Sakatlar Konfederasyonu Genel Başkanı Hacı Yusuf Çelebi’ye verdi. Son derece bilgi birikimli Başkan çok önemli bilgiler aktardı, engelli vatandaşları kendi hakları konusunda bilgilendirdi.

İkinci konuşmacı Güneydoğum Derneği mensubu olan Veysi Sayın idi. İnsan Kaynakları ve Hukuk eğitimi alan Vesyi Sayın Engelli Mevzuatı konusunda bilgi ve birikim sahibi olması nedeniyle yine ortamdaki engellileri kendi hakları konusunda bilgilendirdi.

Üçüncü sırada ise, mazereti nedeniyle gelemeyen Başbakanlık Özürlüler İdaresi Başkanı Abdullah Güven yerine Dünya Bankasından panelleri izlemek üzere konuk olarak gelen Şeyda Koçer konuştu. Şeyda Hanım, Dünya Bankasındaki görevinin mimar olması ve engellilerle ilgili projeleri takip etmesi vesilesiyle engelli mimarisi üzerine konuştu.

İkinci oturumda konuşmacılar;

Güneydoğum Derneği üyesi Mehmet Günışık, sınırsız güç insan düşüncesi;

Adıyaman Üniversitesi hocalarından Yrd. Doç. Dr. İbrahim Yerlikaya, engelliler ve toplumsal sorumluluk;

Adıyaman RAM Müdürü, Uzman Psikolojik Danışman Abdulkerim Işık, özürlülerde eğitim ve kurumsallaşmada ilimizin sorunları üzerine konuşma ve sunumlar yaptılar. Abdulkerim Işık’ın Adıyaman’a dair sunduğu bilgiler son derece önemli idi. 300 bin nüfuslu ilde ortalama 30 bin engelli vatandaş bulunuyor.

Bu çalışmaya başladığımız zaman engellilerin kendileriyle ve çevreleriyle barışık olmasına yardımcı olmayı hedeflemiştik. Bir zamanlar engelli olmanın bir suçmuş gibi görüldüğü toplumumuzda, artık bu anlayış yavaş yavaş yerini engelli vatandaşı normal vatandaş gibi kabul etme kültürüne bırakmaktadır. Ancak gene de taşrada ve kırsal kesimde engelliyi hor görme kültürünün ortadan kalkmış olduğunu söylemek mümkün değildir.

Adıyaman Üniversitesi Rektörlüğüne, bu kadar hassas bir toplumsal konuda yapılmış olan bu çalışmanın öncülüğünü yapmaları; Rektör Mustafa Gündüz’ün, 4 aylık çalışmamız süresince vermiş olduğu destek; organizasyonun başındaki görevli hoca Üniversite Genel Sekreter Yardımcısı Gülşen Kırpık’ın özverili çalışması ve Adıyaman’da projeye destek veren Dernek üyelerimize teşekkür ediyoruz. Son derece mükemmel düzenlenmiş olan panel için de kendilerini kutluyoruz.

İzleyici olarak katılan Vali, Vali Yardımcısı, Belediye Başkan Yardımcısı, İl Müdürleri, sivil toplum temsilcileri, vatandaşlar, Akademisyenler, öğrenciler ile yoğun ilgiyle takip eden Adıyaman Basınına ve Ankara’dan gelen Hacı Yusuf Çelebi’ye, Dünya Bankası’ndan katılan Şeyda Hanıma teşekkür ediyoruz.

Gerek Urfa, gerekse Adıyaman’daki toplantılarımıza telgrafla kutlama ve teşekkür gönderen Başbakan, Bakanlar, Milletvekilleri, Parti Başkanları ile çiçek gönderen Kurum-Kuruluş temsilcileri ve vatandaşlara teşekkür ediyoruz.

03.03.2010

Duygu Sucuka

Güneydoğum Derneği Başkanı

Mersin Emniyet Müdürlüğü tarafından yapılmakta olan sokak çocuklarına dönük çalışmalar, bir süredir irdelemeyi ve yazarak kamuoyu ile paylaşmayı hedeflediğim bir konuydu.

Mersin, Türkiye’nin en güzel kıyı kentlerinden birisi olup demografik yapısı en çok çeşitlilik gösteren şehirlerimizden birisidir. Özellikle 1980’li yıllarda aldığı göçlerle göç hızı en yüksek iller arasına girmiştir.

İkinci on yıllık dilimde, yani 1990–2000 yılları arasında aldığı göç biraz daha düşük gözükmekle birlikte devamlı göç alan Mersin, çarpık yapılaşmadan ekonomik dengesizliğe, sokaktaki terör eylemlerinden bakımsızlık ve çevre kirliliğine her konuda baş edebilmek için mücadele vermektedir. 1980 öncesinin, kalpleri fetheden güzel Mersin’i gitmiş, yerine kozmopolit, sorunları çoğalmış, çekiciliğini iticiliğe döndürmüş, çoğalan sorunlar karşısında yaşamın zorlaştığı bir şehir gelmiştir.

Türkiye’de 1960’lı ve 1970’li yıllardaki en önemli sosyolojik olgulardan birisi olan ‘köyden kente göç’, şehirlerin nüfusunu bir anda artırmıştır. Devam eden yıllarda bu iç göçler hem köyden kente hem de bölgeler arası boyut kazanarak sürüp gitmiştir. Bölgeler arası göçlerin en belirgin ve en acımasızı istihdam vaat eden büyük şehirlere olmuştur. Bu şehirlerin başında da Mersin gelmektedir.

Doğu-Güneydoğu’da terör olaylarının su yüzüne çıktığı 1980’li yılların ilk yarısından itibaren özellikle Diyarbakır, Batman, Mardin, Adıyaman’dan Antalya, Mersin, Adana başta olmak üzere birçok büyük şehre sıkı göçler yaşanmaya başladı. İşte bu nedenledir ki Mersin’in göç hızı 1980–1990 yılları arasında en üst seviyeye ulaştı. Ve bugün aldığı göçleri hazmetmekte zorlanan Mersin’in görüntüsü, bir canlının vücudundan dışarı taşan organları anımsatmaktadır.

Yine göçle gelen insanların devlete karşı sergilediği sokak eylemleri, taş atma gibi istenmeyen tavırları, bugüne kadar en bariz, en görülür biçimde Mersin’de karşımıza çıktı. Zaman zaman Mersin’in sokaklarını alevler içinde seyrederken bu sokaklarda Türk Bayrağının yakıldığına bile şahit oldu tüm Türkiye. Güneydoğu illerinde bile yaşanmayan terör olayları Mersin’de yaşandı.

Bu bilgiler doğrultusunda Mersin’den kısaca bahsetmemin nedeni, bugün Mersin Emniyeti tarafından Mersin’in bu imajının olumlu yönde değiştirilmeye çalışıldığı bilgisini okuyucu ile paylaşmak istememdir.

Arif ÖKSÜZ; 2009 yazında Batman Emniyet Müdürlüğü görevinden Mersin Emniyet Müdürlüğü görevine atandı. Sayın Öksüz’ü Batman’da görev yaptığı yıllarda, Başkanı olduğum Güneydoğum Derneği’nin çalışmaları kapsamında tanıdım. Ve bazı yazılarım içinde de hep şunu vurguladım, “Batman’da halk polisi seviyor”.

Sevgi konusunu insana indirgeyerek düşünürsek hiçbir kimse durup dururken sevilmez, kendini sevdiren insan sevilir. Bu düşünce doğrultusunda şunu söylemek istiyorum; Batman’da halk durup dururken polisi sevmemiştir elbette, polis kendini sevdirmiş olmalı. Arif Öksüz’ün Batman’da görev yaptığı dönemde Batman Emniyeti ‘Taş atma ayakkabı al’, ‘Sağlıklı Nesil Batman’, ‘Her Çocuk Bir Çiçektir’, ‘Gelecekte Buluşalım’ gibi projelerle sokak çocuklarını kazanma yönünde çalışmalar yapmıştır.

Arif Öksüz Batman’dan Mersin’e atandığı zaman Batman’daki çalışmaları Mersin’de de yapmasını, Mersin’in buna Batman’dan daha çok ihtiyacı olduğunu bir yazım içerisinde belirtmiş, böyle bir istekte bulunmuştum. O zaman “Bana bu yazıyla önemli bir sorumluluk yüklediniz” demişti Sayın Müdür. Ve yaklaşık on gün önce kendilerine yaptığımız kısa bir ziyaret esnasında Mersin’de uygulamaya koydukları o çalışmalarını dinledim, notlarımı aldım, yazabilmek için de ancak fırsat yaratabildim.

Gerek Müdür Beyin verdiği bilgilerden, gerekse Mersin Basınından edindiğim izlenimler doğrultusunda şunu söylemek isterim;

Mersin’de suça itilen ya da suça yönlendirilme potansiyelindeki çocuklar oldukça fazla, bunlar için de önemli mücadele veren bir Emniyet var. Ancak Emniyet tek başına yeterli değil, gelin bu mücadeleyi topyekûn Mersin hep birlikte yapalım.

Mersin Emniyet Müdürlüğü’nün suça itilen çocukları kazanma projeleri çeşitli dallarda devam ediyor, bazıları da tamamlanmış sayılır. Burada asıl hedeflerden birisi polise taş atan çocuğu, taş atmaktan caydırmak ya da daha taş atmasına fırsat vermeden kazanmak. Çok doğru çalışmalar bunlar. Emniyet bu anlamda kamuoyu tarafından desteklenmeli ve bu çalışmalar kapsamı daha da genişletilerek, tüm kurumlar ortak hareket ederek ve görev paylaşımı yaparak devam ettirilmelidir. Böyle bir birlikteliğe, daha kapsamlı çalışmalar ve finansal boyut için ihtiyaç vardır.

Önce futbol müsabakalarıyla başlamış Mersin Emniyeti sokak çocuklarını kazanma çalışmalarına. ‘Çocuk Polisi Futbol Turnuvası’ demiş etkinliğin adına. Mersin ilindeki 16 Emniyet birimi adına 16 futbol takımı kurulmuş ve müsabakalar yapılmış. Sporun iyi meziyetler kazandırdığı, kötülükten uzak tuttuğu teziyle girişilmiş böyle bir çalışmaya.

Bir başka boyuttan bakıldığında, polisin himayesinde futbol heyecanını yaşayan ve polisle dostluk kuran çocuk polise taş atar mı sizce? Olağanüstü bir durum olmadığı sürece bence atmaz. Yaşları 13–18 olan 250 genç bu proje kapsamında değerlendirilmiş.  2010 yılının başlarında ilk yarı finali oynanıp ödül töreni yapılmış. Net’te arama yaparken gördüğüm kadarıyla Mersin basını renkli görüntülerle işlemiş konuyu.

Emniyet Müdürü’nün anlattığı bir başka proje halk oyunları projesi idi. Göçle gelen ailelerin kız çocuklarından oluşan ve sayıları 40 olan bu çocuklar ekipler halinde folklor oynuyor, bu dalda eğitim alıyorlar.

Diğer bir çalışma, yine kenar semtlere dönük olarak belirlenen çocuklarla Tarsus ve Erdemli’nin tarihi ve turistik mekânlarına geziler düzenleniyor. Bu kapsamda 500 çocuk var, şu ana kadar geziye katılan çocuk sayısı 400 imiş.

Ayrıca sinema ve bowling günlerinde çocukların eğlenmesi sağlanarak polisle sıcak diyalog geliştiriliyor. Yine çocuk polislerince mahalle ve ev ziyaretleri yapılıyor.

Tüm bu çalışmalar yapılırken stratejik bir hata yapılmamasının bilincinde olan ve titizlikle çalışan Mersin Emniyet birimlerini başta Emniyet Müdürü Arif Öksüz olmak üzere kutluyor, başarılar diliyorum. Ve çok ihtiyaç duyulan bir yerde, Mersin’de bu çalışmaları yaptıkları için teşekkür ediyorum.

Bu ülkenin, Emniyet Müdürleri Arif Öksüz ve Dr. Ali Yılmaz, Kaymakam Tuncay Sonel, Vali Nuri Okutan, Rektör Prof. Dr. Mustafa Gündüz, Milli Eğitim Müdürü Mehmet Ali Atalay gibi ve adını bilmediğimiz bu nitelikteki daha birçok bürokrat, akademisyen ve eğitimciye ihtiyacı çok fazladır. Bu gibi bürokratların özellikle Güneydoğu’da görev yapmalarının önemle üzerinde durulmalıdır.

Siyasi düşüncesi, etnik kimliği, dini görüşü ne olursa olsun, bu ülke için güzel şeyler yapmayı hedeflemiş olan herkese teşekkür etmek, desteklemek, yüreğimizi onlara açmak zorundayız.

07.02.2010

dsucuka@hotmail.com

Yazarı; uluslararası ticaret ve finans konularında önemli bir uzman olan, Washington’da Politika Araştırmaları Enstitüsü’nde konuk araştırmacı olarak çalışan, San Fransisco’da yaşayan, ödüllü yazar Antonia JUHASZ.

Kitabı okudukça, İMF ve Dünya Bankası’nın, ekonomisini kurtarmaya çalıştığı bir ülkenin bir vatandaşı olarak, var olan endişelerim arttı. Bildiğim gerçekleri, köklerine kadar anlatan bu kitap, ABD’nin, dünya ekonomisini nasıl istila ettiğini ve kendi gücünü diğer ekonomileri yok ederek koruma çabasında olduğunu örneklerle anlatıyor. Uzun bir süreyi kapsayan dönemde hazılanan bu ajanda, ABD için, uzun bir geleceğin hesabını yapmaktadır.

Herkesin okumasını tavsiye ettiğim bu kitaptaki ilginç bölümleri, kitaptan alıntılar şeklinde vermek istedim.

İMF ve Dünya Bankasının tarihçesi:

1892 yılında ABD-Boston’da doğan Harry Dexter White, bir Rus göçmen ailesinin çocuğudur. Askerlik öncesi babasının nalbur dükkanında çalışan White askerlik sonrası çeşitli üniversitelerde eğitimini sürdürdü, mastır, doktora ve uzmanlık çalışmaları yaptı. 1930’lu ve 1940’lı yıllarda ABD ekonomisi için kabul gören çok önemli fikirlerin sahibi oldu ve önemli makamlarda bulundu. İkinci Dünya Savaşına giren ABD’nin, savaş sonrası ekonomisinin çökmemesi için White’ın öne sürdüğü, ‘Amerikan malları için yeni pazarlar yaratmak üzere uluslar arası ticaretin genişletilmesi’ tezi benimsendi.

Temmuz 1944’te, Başkan Franklin Roosevel, kırk dört ülkenin temsilcisini Bretton Woods, New Hampshire’da topladı ve Birleşmiş Milletler Para ve Finans Konferansı çözüm arayışına girişti. Bu toplantının odağı İMF idi. İMF’nin başlangıçtaki onurlu amacı, bir ülkedeki ekonomik sorunun, küresel bir ekonomi krizi haline gelmemesini önlemek idi.  Bir ekonomik sorun yaşandığında, İMF bir çöküşü önlemeye yetecek kadar para sağlayacak ve potansiyel zararın diğer ülke ekonomilerine bulaşmasını önleyecekti.

Dünya Bankası ise başlangıçta, savaşta yıpranmış olan Avrupa’nın yeniden yapılanması için düşünülmüştü ama sonradan, yeniden yapılanma çabalarının sadece Amerika’nın kontrolünde olmasına karar verildi. Bunun üzerine Dünya Bankası odağını değiştirdi ve dünyanın diğer yerlerindeki ekonomileri de değiştirmeye yöneldi. Örnek; Marshall Planı.

Üçüncü ve benzer kurum Dünya Ticaret Örgütü idi.

1980’lerden itibaren İMF ve Dünya Bankası politikaları değişti, gelişmekte olan ülkeler üzerinde ciddi ve trajik etkiler yarattı. Gelişmekte olan ülkeler hem yabancı ticari bankalara hem de kredi kurumlarına borçluydular. Bankalar paralarını geri istiyordu ve gelişmekte olan ülkelerin hayır deme şansı yoktu. daha fazla kredi alabilmek için ülkeler yerel harcamalarını kısmak, kredileri geri ödemek için sermaye artışına onay vermek zorundaydılar.

Özelleştirilmiş devlet endüstrileri, yabancı sermaye konusundaki sınırlamaların azaltılması, ticaret engellerinin ortadan kaldırılması, devlet harcamalarının kısılması, ülkenin para biriminin değer kaybetmesi, petrol, mineral, ağaç, tarım ürünleri, kahve ve çiçek gibi lüks ürünlerin önemli kaynakların ihracının geliştirilmesine odaklanılması.

Aslında ABD’nin, dünya ekonomilerini, İMF ve Dünya Bankası yoluyla istila etmeye yönelmesinin temelinde birinci dünya petrol krizi yatmaktadır. 1973 yılında, Arap-İsrail savaşına karşı, petrol ihraç eden ülkeler birliği OPEC tarafından yaratılan kriz, ABD’nin, dünyanın her yerindeki petrol yataklarına yönelmesini gündeme getirmiştir.

İMF ve Dünya Bankası politikalarıyla geriletilen ülkeler

Zambiya
1960’lı yıllarda, halkın sokaklara dökülmesi ile İngiliz sömürgesine son verilen Zambiya’da bağımsızlık kazanılmıştı. Bağımsızlığına kavuştuktan sonra Zambiya, Afrika çöl bölgesindeki ülkeler arasında en zengin ikinci ülke olmuştu. Güçlü bir üretim sektörü vardı, bakır ihracatı yükseliyordu ve ekonomi büyük ölçüde devlet tarafından yönetiliyordu. İMF ve Dünya Bankası, İngilizlerin bıraktığı yerden devam etme kararlılığında idi.

Birinci dünya petrol krizi ülke ekonomisini sarsınca, Zambiya yabancı kredicilerden borç almaya zorlanmıştı. 1970 yılında 814 milyon dolar olan dış borcu, 1980 yılında 3.2 milyar dolar olmuştu. Bu dış borçların ödenmesi için İMF ve Dünya Bankasına yönelinmişti.

1983-1987 yılları arasında İMF ve Dünya Bankasının, Zambiya’da uyguladığı programlar ekonomide birçok değişiklik getiriyor ve yerel harcamaların kısılması zorlanıyordu. İthalat ve ihracat etkileniyor,  paranın değeri düşürülüyor, memurların maaşları donduruluyor, faiz oranları üzerinde devlet kontrolü azaltılarak abancı yatırımcıların ülkeye daha fazla para sokmasına imkan tanınıyordu.

Bu süreçte Zambiya ekonomisinde hiç bir gelişme olmadı. Yabancı rakiplerin hakimiyeti, fiyat kontrolsüzlüğündeki azalmalara, bu da enflasyonun dizginlenememesine neden oldu. Hem milli bütçe açığı hem de ticaret açığı arttı.

Zambiya ne borçlardan ne de İMF ve Dünya Bankasından kurtulamıyordu. İnsanların işlerine son verildi, temel ihtiyaçlarından yoksun bırakıldı, ülkede açlık ve sefalet baş gösterdi. 1990-1993 yılları arasında bir somun ekmeğin fiyatı 2 dolardan 60 dolara fırladı. 1970 yılında insan ömrü beklentisi 49.7 iken 2007 yılında bu rakam 33.4 yıla düştü ve dünyada en düşük seviyeyi buldu.

18 Şubat 2004’te Zambiya halkı İMF’den kurtulmak için tüm ülkede greve gitti.

Rus Ekonomisinin Çöküşü
1989’da Berlin Duvarının yıkılması ve 1991’de Sovyetlerin dağılması sonunda, Rus ekonomisi 1992’de Amerikalı ekonomistlerin eline geçti. Cazip gelen konu petroldü. İstatistiklere göre dünya petrolünün %5’i, tahminlere göre ise %14’ü Rusya’da idi.

1992’de İMF Rusya’ya kredi vermeye başladı ve sonraki yıllarda devam etti. 1998 yılında Rusya ekonomisi çöktü. Ertesi yıl Rusya İMF’den kredi almayı kesti.

İMF uygulamaları sonucu Ruslar birikimlerini çabucak tüketti ve ilk üç ayda enflasyon yüzde 520 arttı. Ülkede buhran hakim oldu ve dört yıl içinde gelir düzeyi yüzde 50 düştü. Sovyet dönemi sona erdiğinde nüfusun %2’si yoksulluk sınırının altında iken reformdan sonra yoksulluk oranı %50 arttı ve erkeklerde ömür beklentisi 65.5 iken 57’ye düştü.

1998’de Rus ekonomisinin çökmesine yol açan politikalardan İMF, Dünya Bankası ve Birleşik Devletler Hükümeti sorumludur. 2003 işgalinin başlarında Bush Hükümetinin Irak’a uyguladığı yaptırımlar da bunlardı. İki ülkenin çarpıcı özellikleri var. İki ekonomi de devlet tarafından yönetiliyordu ve ikisi de bir gecede Pazar kontrollü ekonomiye geçmeye zorlanmıştı. İkisi de yüzeye çok yakın petrol yataklarına sahipti ve Birleşik Devletler şirketlerinin petrol kaynaklarına ulaşmasına izin vermek üzere kanunlarını değiştirmeye zorlanmıştı.

Arjantin İMF’den Kurtuluyor
Arjantin bir zamanlar İMF’nin başarı hikayesiydi, sonradan İMF’nin başarısızlığı oldu.

1990’ların başlarında Arjantin İMF’nin şartlarına harfiyen uydu. Devlet tarafından yönetilen endüstrileri özelleştirdi, ticari ve finansal pazarları serbestleştirdi,  sermaye Kontrollerini ortadan kaldırdı ve devlet harcamalarını kıstı, para birimini dolara bağladı.

Reformlar başladığında Arjantin yoksul bir ülke değildi. Yabancı sermaye ülkeye akın etti, şirketler aldı, mağazalar ve bankalar için şubeler açtı, hastaneler gibi sosyal hizmetleri satın aldı.

Endüstri gerilemeye, işsizlik artmaya başladı. Yabancı şirketler ve yatırımcılar Paralarını çekip bir sonraki gelişmekte olan pazara yöneldiler. Arkalarında bıraktıkları enkazı temizlemek Arjantin halkına kalmıştı. Büyük sıkıntılar ve kargaşa yaşanan ülkede üst üste hükümet krizleri de yaşandı.

2002 yılında İMF’yi kovan Arjantin tüm zorlukları sineye çekerek her şeyi baştan yarattı.

Güney Afrika’da Direniş
1993 yılında İMF Güney Afrika Cumhuriyeti’ne 850 milyon dolar verdi ve klasik yapısal ayarlama şartlarını bildirdi. Vergi indirimi, devlet harcamalarında kısıntı ve kamu sektöründe maaşların indirilmesi. Üç yıl sonra Dünya Bankası aynı şeyi tekrarladı ve bir isim koydu. “Gelişim, İş ve Eşit Gelir Dağılımı”. Dünya Bankası Güney Afrika’ya toplam 130 milyon dolar kredi verdi.

Arjantin’de olduğu gibi, sermaye kontrollerinin kaldırılması Güney Afrika ekonomisini harap etti.  Bireysel ve kurumsal zenginlik artıyordu ama Güney Afrika’nın değil Londra’nın ekonomisine yarar sağlıyordu.

1994-2002 yılları arasında 10 milyon yoksul insan susuz kaldı, elektriği kesildi. 2 milyon insan kamu hizmetlerinin faturalarını ödeyemediği için evlerinden çıkarıldı. Temiz su parasını ödeyemeyen insanların temel su kaynağı lağım suları olmuştu. Bunun sonucu olarak benzeri görülmemiş bir kolera salgını oldu ve 2000-2002 yıları arasında 140 binden fazla insan etkilendi. İnsanlar sağlık hizmetlerinden yararlanamadıkları için AIDS, tüberküloz, kolera ve sıtma gibi önlenebilir hastalıklar yaygınlaştı.

İMF uygulamalarını protesto eden herkes tutuklanıp hapse atılıyordu.

Ve İMF çıkmazındaki ülkeler böyle uzayıp gidiyordu.

Türkiye de bu çıkmaza takılmış ülkelerden birisidir.
İMF ile yolun sonuna geldik mi, hala o bile net değil…
ABD’nin, devlet politikaları doğrultusunda, yoksul Afrika ülkelerinin açlığa terk edilen zavallı halkları için, yine ABD sanatçıları, şarkılar besteleyerek kampanyalar düzenlerler ve o insanların açlıktan ölmemesi için mücadele verirler. Ne garip dünyadır bu böyle.

(Not: Bu yazıyı geçen yıl yazmıştım, IMF tartışmları arasında tekrarlama gereği duydum. Ne kadar güncel ve her dem taze değil mi?)

08.06.2008
dsucuka@hotmail.com

Türban krizine, ülke olarak, uzunca bir süre takılmıştık. YÖK bu konuyu çözümsüz görünce topu rektörlere atarak rektörler yasağı uygulamayabilirler demişti. Son derece mantık dışı olan bu yaklaşım tabi ki rektörleri zor durumda bırakmıştı. Yasalara uymak zorundayım diyen her rektör bu konuda sonuna kadar haklıdır.

Adıyaman Üniversitesi Rektörü ile Üniversiteyi huzursuz ve rahatsız etmeye çalışan çevreleri dün konuşmuştuk. Aynı konuları bugün de basında görünce, konuya ilişkin düşüncelerimi sıralama gereği duydum. Boynuna poşu takarak Üniversiteye girmeye çalışan bir grup öğrenciyi güvenlik içeri almıyor. Poşu takanları protesto etmek için bir başka grup da Üniversite’ye geliyor. Ve gerilen ortam huzursuzluk yaratıyor.

Bir taraftan poşu takarak Üniversiteye girmeyi zorlayan bir grup, diğer taraftan yine Üniversiteye gelen karşıt görüşlü bir grup sınırları zorlamaktan ve Üniversiteye zarar vermekten başka ne yapıyor olabilirler ki?

Her şey bir yana oldu şimdi de poşu sorunu mu çıktı? Türban siyasi simgedir yaklaşımı kanunlarla cevaplanmaktadır. Poşunun siyasi simge olduğunu ise herkes bilir ancak bu simge hiçbir biçimde ön plana çıkarılmamıştır. Şimdiye kadar poşuyu hiçbir art niyet taşımadan hatıra olsun diye alan, boynuna takan, evinde süs eşyası olarak kullanan insanlar böyle bir tartışmadan sonra poşuya da temkinli yaklaşacaklardır.

Poşuyu yerel giysi olarak kullanan Güneydoğulu vatandaş diğerlerinin gözünde nasıl bir muamele görecektir, bu da işin bir başka boyutu.

Poşuyu boynuna takarak Adıyaman Üniversitesinin kapısında eylem yapan bir grup öğrenciden kapıdaki güvenlik görevlisine şöyle bir ses yükseliyor:

“Poşu siyasi simge ise senin yakandaki Türk Bayraklı rozet de siyasi simge, ben bunu çıkaracaksam sen de onu çıkar”.

Böyle bir mantığı kınayarak şunu söylemek isterim: Türk Bayrağı sokaklarda terör eylemleri yapanların başına sarılı bir simge değil, bu ülkede yaşayan herkesin güvenliğidir. Sokaklardaki başına poşu sararak eylem yapanlar bile o Bayrağın gölgesinde yaşadıklarını unutmamalıdır. Hedefi Türk Bayrağı olan hiç kimse vatansever olamaz ve bu ülke için iyi niyet taşıdığı söylenemez.

Adıyaman, bölücü düşüncelerin olmadığı, alt kimliğini konuşmak bile istemeyen insanların yaşadığı bir şehrimizdir. Böyle bir şehirde, Türk Bayrağına olan bu pervasızlık mutlaka cevap bulacaktır. Asıl sorun Adıyaman’ın bu duruşundan kaynaklanıyor olmalı. İzmir’i, Muş’u karıştırmaya çalışan mantık burada da devreye girmiş anlaşılan.

Adıyaman Üniversitesi’nde bu tür eylemlere gelince; bu Üniversiteyi birileri hedef seçmiş olmalı diye düşünmek gerekir. Huzurlu, başarılı, hızlı bir biçimde büyüyen ve Güneydoğu’da Model Üniversite olarak belirlenen Adıyaman Üniversitesi hangi çevreleri rahatsız etmiş olabilir, bu önemlidir.

Adıyaman halkı, çağdaş, çalışkan, hiçbir olumsuzluğa taviz vermeyen bir Rektörle büyüyen bu üniversiteye sahip çıkmalı, son derece iyi niyetli bir toplum bilimci olan Rektörün yıpratılmamasına dikkat etmelidir.

09.01.2010

Duygu Sucuka

Güneydoğum Derneği Başkanı

dsucuka@hotmail.com