Çocukların ? Çocukların emin ellerde bacım”

“Abla yalan söyleme…Çocuklarım…Çocuklar..Çocuk..”

“Vallahi billahi bizde…Büyük kızın  babamın evinde..Hem de nişanladık. Bahara düğünü olacak. Küçük kızın ise Ankara da çok temiz bir aile de…”

Karşıda ki ses ağlamaklı bir halde

“ Abla, ya oğlum ? Seyidim ! Seyidim nerede ?”

…………….!

Abla Seyidim..

“Seyit mi ? Seyit ha ? Valla o babasında kalmıştı…”

“İyi biliyon mu ? Abla iyi biliyon mu ? İyi biliyo…”

Kadın uykusundan çırpınarak uyandı…Kan ter içinde kalmıştı.Elleri ile yüzüne ve gözlerine dokundu. Teni ateş gibiydi. Parmaklarını ıslatan göz yaşlarına baktı. Korktu.

Rüyasında gördüklerini düşündü. Yıllar önce kaybettiği kız kardeşinin sesi beyninde çınladı..

“Abla Seyidim nerede ?”

“Aman Tanrım ! “ dedi “Yoksa ?”

Ertesi gün uzak şehir de ki yakınlarına telefon açtı.

“Alo ! Hala !”

“Buyur yeğenim”

“Hala, akşam bir rüya gördüm. Rahmetli bacım oğlunu soruyordu, oğlu babasının yanında değil mi ?”

Telefondaki ses bir an durdu.

“Valla yeğenim biz de öğle biliyorduk amma..”

“Amma ?”

“Adam tekrar evlenince çocuğu Kayseri de yurda bırakmış diye duyduk”

“….!”

“Fatoş ! “

“Fatoş ne oldu ? Ses vermedin..”

Kadın zorlukla konuştu.

“Halam ! Onu görmeye Kayseri’ye gidebilir misiniz ?”

“Ne demek yeğenim.Gidilmez mi..Yeni araba aldık . Enişten ile Pazar günü gideriz. Topu topu bir saatlik yol”

“Hala essah mı ? Gidebilir misiniz ?”

“Essah olmaz mı ? Valla da billa da gideriz”

“Halam ! Senin gurbanın olurum..

Kadın hünhür hüngür ağlıyordu.

……………….
Seyit, beş senedir yurtta idi. Henüz yedi yaşında iken babası onu kolundan tutup getirmiş.

“İşte Seyit” demişti. “Bundan gayri senin evin burası”

Seyit gösterilen kocaman binaya baktı. Korktu..O an bedeninin sol yanı yıkıldı. Ama babasına belli etmedi. “Olmaz” dese ne fark edecekti ki..O dünyayı yeni tanıyordu..Annesinin simasını bile unutmuştu.. Annesini o kadar çok severdi ki.. Seyit annesi ile yatardı. Onun sıcak göğsünde soğuk kış geceleri uyuya kalırdı. Onun siyah saçlarını, dünyalar güzeli gözlerini düşündü..

“Anne” dedi “Anne seni ne çok özledim.”

Annesi hakkında duyduğu en son sözü babası soğuk bir ses tonuyla söylemişti.

“Seyit, annen kendini astı”

Ne kolay söylemişti..

“Kendini astı”

Sonra çığlık atan kadınları, teyzelerini gördü..Kocaman kocaman nineler saç baş yolmuşlardı..Kulaklarını çınlatan canhıraş feryatlara o zaman bir anlam verememişti.

Dedesinin bir mezar toprağını hasretle kucakladığını gördü..Beş altı adam dedesini oradan kaldıramamışlardı. O gün kasabanın yarısı acıdan çıldırmış gibiydi.

Seyit gözlerinde beliren göz yaşını kahvaltı masasında ki arkadaşları görmesin diye binanın bahçesine çıktı.

“Sanki görseler ne olur ki” diye düşündü.

O hep için için ağlardı..Yurtta her ihtiyacı karşılanıyordu, sevgi hariç..Annesine benzeyen bir kadın görse varıp eline sarılası gelirdi.

“Anne ! Benim Seyit..”

“Sen misin yavrum ? Seyidim !”

“Anne beni hiç araman mı ?”

“Olur mu yavrum.. Seni hiç aramam mı ? Amma yanına gelemem..Ben seni bulutlardan seyrederim”

Seyit başını kaldırıp gayri ihtiyari gök yüzüne baktı..Bulutlar arasında ona gülümseyen annesinin yüzünü görür gibi oldu. Gök yüzünde yağmur yoktu ama gözlerinden sicim gibi yaş aktı.

Başını yere indirdiği anda 50 plakalı bir taksinin oto parka yanaştığını gördü..İçinden

“Acaba bana mı geldiler “ diye geçirdi.

Beş senedir ne babası ne de başka biri arayıp sormuştu..Yine başkalarına gelmişlerdir dedi..

Taksiden inen iki bayan bir erkek ona şöyle bir baktıktan sonra yanından geçip nöbetçi öğretmenin odasına yöneldiler.Beş altı senedir hep bu anı beklemişti. Seyit sanki onları tanıyor gibiydi.

Onlar uzaklaşınca duvara yaslanıp kulağını kapıya verdi.

Biraz sonra o yıllardır duymak istediği sesi duydu

“Seyit !”

Bu öğretmenin sesiydi. İçinin bir yanı “Cııız” etti..Hızla sesin geldiği yana koştu..

Koştu ya gelenler de ona doğru koşuyordu.

Genç bir kadın onu hıçkırıklar içinde kucaklıyor, seviyor, kokluyordu..

“Seyidim !” diyordu..”Seyidim ! Beni tanıdın mı ?”

“I ıh !”

“Guzum ! Ben teyzen olurum. Türkan teyzen “

“Türkan teyze !”

“Türkan teyzen ya..

“Ben Fatoş teyzemi bilirim”

“Beni de bilirsin guzum..Ağzını yediğim beni de bilirsin.. Amma belli ki unutmuşsun..Olsun ..Bundan sonra unutman.. Bundan sonra seni hiç bırakmayacağız”

“Bırakmayacak mısınız ?”

“Hiç bırakır mıyız.. Bırakmayız guzum..Ne bilelim senin burada olduğunu.. O deyyus babanın seni buraya bıraktığını nereden bilelim”

“Bilmediniz mi ?”

“Bilmedik guzum. Bilemedik. Bilsek hiç gelmez miydik.”

Seyit boynunu büküp sustu..Biraz düşününce karşısındaki insanları çıkarır gibi oldu. Annesi kolundan tutar onların evine götürürdü.

Sevindi..Üşüyen elleri bile ısınmıştı..Yurttaki arkadaşlarına böbürlene böbürlene benim ailem var diyebilirdi. Artık onu seven akrabaları, yakınları vardı .Öyle ki erkek olan eniştesi yani teyzesinin kocası ayakta hüngür hüngür ağlıyordu.

Demek kocaman erkekler bile ağlardı ha ?

Eniştesi

“Seyit “ dedi.”Öğretmenin seni pek övdü..Seyit çok efendi çocuk dedi..Hadi bakalım efendiliğini göster..Bize Kayseri’yi gezdir.Olur mu ?”

Sevinçle

“Olur” dedi Seyit.”Olur enişte..”

Hal bu ki hepsi de Kayseri’yi çok iyi bilirlerdi..

O Pazar günü Seyit ve üç misafiri akşama kadar Kayseri’yi gezdiler. Yediler, içtiler..

Fotoğraf çektiler ve  bol bol göz yaşları içinde Seyit’i öpüp, kokladılar.

Seyit için o gün hayatının en güzel günüydü. Öyle ki telefonda Fatoş teyzesinin sesini duyunca gözleri ilk defa ışıklar saçtı.

Fatoş teyzesi ona şöyle diyordu.

“Seyit’im ! Guzum ! Benim Fatoş teyzen.”

“Fatoş Teyze! Sesin ne kadar güzel !”

“……!”

“Fatoş Teyze ?”

Kadın konuşamadı..Sadece Seyit’in yanında ki misafir olan Halasına

“Halam ! Allah aşkına Seyit’i on beş tatilde bize gönderin” diyebildi.

Seyit’e bundan sonra tüm ailenin sahip çıkacağını duydum. Ailenin ortak kararı şöyle imiş; ; Seyit ilerde kolay iş bulması için yurttan alınmayacak ama hafta sonları ve tüm tatillerde akrabalarının yanında yani sevginin içinde olacak.

Şayet bir olumsuzluk olursa….

Teyzesinin oğlu genç onu İngiltere de okutacak.

Ne kadar güzel değil mi dostlar.. Yani sonuç…

Seyit, ailen ve sevgi seni dört gözle bekliyor. Geç kalma emi ! Seni çok seviyoruz.

Dolu olmaya ki sel olur, çağlayıp gelirdi.

Her eylül de beklerdi baharı

Kışları, kışları hiç üşümezdi ya;

içi yanardı…

Bir genci sevmişti ölesiye,

“Çıkar” deseydi “Ver kalbini”

Hiç düşünmez, o bembeyaz sinesine

vuru verirdi elinde ki hançeri…

Aşkı öylesine büyük,

ve öylesine muhteşemdi ki..

Bir gün çarşıda gördüm.

“Merhaba. ! Merhaba Gülbahar !” dedim.

Beni görünce acı-acı gülümsedi

“Abi” dedi “Çok sevdim”

Ne ağladı, ne sızlandı

Ne de sevdiği genci andı.

Aldı onurunu yanına yavaşça,

yavaşça  uzaklaştı.

Allah Kahretsin ! Deli kız !

O devasa aşkı kaldırıp attı..

Halbuki; anası, yarım yevmiyeli ırgat

Babası, bir garip adamdı

ama var ya o yüreği

var ya içinde sakladığı cevher

anam avradım olsun mangal kadardı

Onu, ne zaman  görsem;

Aha şuramda, sol yanımda, derinlerde,

inceden inceye bir sızı,

bir ağrı başlar.

Kalbimin can damarı tıkanır.

nefesim daralır

İşte o an, gökyüzüne bakarım;

Gökyüzü tutuşur

Gökyüzü yanar.

Gökyüzü, yitip giden aşklara ağlar.

Ah deli bacım

Ah ! Gülbahar !

MUHARREM NALÇACI

Bugün yine seyr-i seferlerdesin

Rüzgar biçtikçe yalıp yalıp saçların

Engin maviliklerde gümüş aynalı deniz kızı ararsın

Beni sorma eski tas eski hamam

Gözlerimden suya vuran yakamozlar

Ay’ın altında sevdama yurt ararlar.

Yüreğimin titrekliği bundandır

Bundandır fırtına öncesi suskunluğum

Derinlere dalışım bundandır

Kaptan, tez, davran, vur kazmayı

yüreğimden çıkar şu kahrolası zinciri kırık çapayı.

Gözlerim ufukların ak tüllü endamına bakar

Ah,ne yazık ! Ne bir karaltı ne de yelkeni açık gemi var

Şu pusulası bozuk, dümeni kırık tahta revanın

grandasına gerilmiş bir ip gibiyim

Bir Arap tayfa hınçla asılsa

Tam orta yerimden “Pat!” diye ikiye bölüneceğim.

Kaç zamandır dudaklarım kuru

Dur ! Yazıktır kaptan ! Kırma günahı boynunda şişeleri

Alesta Kaptan ! Rotamız belli, aheste git.

Giden zamana ah etme, yarını heyecanla bekle.

Umutsuz değilim; insan sevdayı ateş bilmeli

Olur ya bir gün fırtına çıkar, alabora olursak

beni düşünme, gemini kurtarmana bak..

ve ardım sıra bir iki doğru laf et

de ki;

Rahmetli aşkı yıllanmış şarap gibi

……………. muhteşem içerdi…

MUHARREM NALÇACI

Anka ! Buralara neden geldin ?

Kaf Dağı’nın ardından sevda diye diye bana ölüm getirdin.

Gökyüzü ağır,

Gökyüzü ağır düşler peşinde.

Her yerde kendimi,

Kendimde, seni ararım anka

Uçurum dipleri derin,

Sakın ha düşünme !

Kanatların perde perde,

İsyankar düşlerin başımı döndürdü.

Korkma ! Serde ayrılık yok,

Aydınlık içimizde,

Ak sineli kuşlar çoktan yuvaya döndü,

Anka, sen gelmeden tüm çiçekler,

Ah ! çekip de bir bir kalbime döküldü.

Kalbim param parça,

Dudakların yok Anka,

Gözlerin ateş çukuru,

Yak, Anka ! Yak !

Sana yana yana gelmeliyim,

Sonu ölüm olsa bile gül yüzünü görmeliyim,

Ve sevgi dolu koynun da,

Hıçkıra hıçkıra,

Dili bir, sevdası bir

Türküler söylemeliyim.

Anka ben, her insan gibiyim;

Eli, ayağı ve beyni çamur.

Çamurdan yaratılmışım

Cümle alem bunun için ağlar,

Korkuya umut diye sarılmış fidan,

Karanfilden kan sızar.

İnsan etine doymayız,

Ölürüz,

Öldürürüz,

Beni kanlı ellere bırakma !

Koynuna al Anka !

Hani derdin ya,

……………sevdalar ölümsüzdür.

İşte o gün; bu gündür.

Evren suskun,

Sevgi çaresiz,

Konuş anka !

Dilin dilime, sesin sesime değsin.

“Anka, şimdi sen uzak bir masal değilsin.”

Geride bir kadın iki de çocuk
Şimdi ne yaparlar ?
Nasıl yaşarlar ?
Ah ! Geride kalanlar..
Sus pus oldular
ve gidenleri bir solukta unuttular..

Bizim muhtar habersiz gitti.
Geçen yıl yanıma gelmişti
Havada hışım gibi  yağmur
Muhtar’ın gözleri  yağmur yağmur
“Abi” dedi “ Ölsem ardımdan ağlayanım olmaz”

Vay be ! Anasını sattığımın dünyası
Ne akı kaldı ne de karası
Yürekte tüm renkleri birleştirsem
Kan kızıla akar yarası

İyiler erken gider derler
Amma otuz yedisin de rest çekilmez ki..
Vay be Muhtar !
Hani  Ulupınar da, su başın da
Çınarların altında
kiremitde balık.
Laf lafı açtı, sen rakıyı
Yetmiş altı model Anadol gibi su kaynattın
Madem ki motor da arıza vardı
Koca yetmişliği ne diye açtırdın.?

Biliyor musun o günü  hiç unutmadım
İşte o gün bu gündür ağzıma içki değmedi.
Muhtar, vallahi billahi boğazım takır takır kuru
Hani gelsen diyorum
Bir akşam üstü
yani Güneş batmadan önce..
Şöyle ağır ağır demlensek
Zil zurna kafayı bulup,
Dünyanın gelmişine, geçmişine…
…………………….sek sek

Öyle ya sen şimdi yoksun.
Benimkisi efkarname
Dün elektrikçiler şarteli mühürlemiş.
İsyanım biraz da ondan
İki gündür karanlıkta kaldık
Bir Allahın kulu gelipte…

Sen olsaydın
Sarılıp sarılıp ağlardık
Belli mi olur belki de  mührü kökünden kopartıp atardın.
Yapar mıydın ?
yaparsın…yaparsın..
Sen oğlum has be has Konyalısın..

Öyle derdin ya…
Ya sonra ?
Sonrası; içeri, dışarı, kapı altı
Hoş geldin sefası
Zabıta, Jandarma Polis
Üç kuruş paraya altı ay hapis.

Hani yatmak mesele değil de
Eski tüfek yandan  gelmiş derler.
Mahkumlar kıs kıs gülerler.
Hadi yalan de..
Ulan Muhtar ! Karşımda yine ekşi ekşi gülme

Bu gece ben de;
Bir yetmişlik devirmezsem
Sana inat, kah kahalarla gülmez isem
Bir ayyaş gibi yerlerde sürünmez isem…
Allahına kadar seviyorum be !
…………….demez isem…

Ah ! Yine şuramda kıvrım kıvrım  bir acı
“Heyyt ülen !”
Muhtar, duydun mu ?
Bu senin sesin.
Adını henüz andım
Bir de baktım şıp diye damladın

Gel, karşımda gölge gibi durma
Otur şöyle yanıma
Ben, şu sefil hayatı yazayım
Sen, bana  baka baka ağla…

Sabun gibi eriyenleri,

Mermer gibi sertleri,

Ve toprak kokan yürekleri okudum.

Güzel insanları,

İnsan bile olamayanları,

Gidenleri, gelenleri okudum.

Gelen belli de, giden nice olur Anne?

Hep umut direğin idim,

Benimle yaşıyordun geleceği,

Beraberdi rüyalarımız.

“Oğlum” derken gözlerindeki pırıltı

ta ki içimi aydınlatırdı Anne.

Bayramlarda aha şuram!

Şu gördüğün yer,

Kalbimin can damarı

Öyle ağrır, öyle sızlar ki,

Terden sırıl sıklam olur,

Yanım yanım yanarım Anne.

Sen, duymayasın diye,

Sen, üzülmeyesin diye,

Sen, ağlamayasın diye,

Acımı bohçaya sarar, içime atardım.

Genç idim, sevdalı idim,

Sevdamın güllerini aldılar.

Dikenleri bende kaldı Anne.

Biliyorsun değil mi Anne?

Dualar okuduğumu duyuyorsun, değil mi?

Senin ile paylaşmak isterdim derdimi,

İçimdekileri dökmek,

Sana bir bardak su vermek,

Oğlum geldin mi? Demeni,

Hasretle kucaklamanı isterdim.

Oysa şimdi imkânsız.

Dünya nankör ve acımasız,

Dünya vurdumduymaz,

Dünya yalan ve unutkan Anne.

Biliyor musun? Ne çok özledim,

Ören’deki bülbül seslerini,

Pekmezli yufka ekmeğini,

Tandır içi kuru fasulyeni,

Özenle yaptığın peynirli gözlemeni,

Ve sınırsız evlat sevgini özledim.

Kabrine geldim Anne,

Ellerinden öperim, babama selam söyle,

Onun öğrettiği gibi,

Ona söz verdiğim gibi,

Doğru ve onurla bakıyorum ileriye.

Allahaısmarladık Anne.

Senden selam götüreceğim sevdiklerine.

Ülkemin bütün güzelliklerine, senin için,

Ve tüm ANNELER için!

Gönül fidelerimden tek tek dikeceğim.

Onlar sevgi ile büyürken,

Ben bağbozumu, her eylülde

Ellerimde güller ile döneceğim Anne.

Muharrem NALÇACI