CANIM BABAMA – Perihan SAĞLAM
Haziran 7, 2009 tarihinde ekemer.com tarafından
OKUYUCU YAZARSA kategorisinde yayımlanmıştır.
İnsan ölmezmiş acıdan…
O yaşamayı bıraksa da, bırakmazmış yaşam onu. Özlemler bitmez, acılar tükenmez, gözyaşları hiç dinmezmiş.
Gülmek zor, mutluluk hayal olurmuş.
Bulduğunu sandığın anda başlarmış kayıplar.
Sevdiğini sandığın anda yaşanırmış acılar.
Sevilmeyi ummak ise en büyük hayal kırıklığı olurmuş, kalan ömrümüzün.
İnsan ölmezmiş acıdan.
Umutlar varmış her insanın içinde, bir gün mutlaka dediği.
Tükenmek bilmeyen yokluk, yoksulluk, yoksunluk varmış.
Kendine değil de insan, sevdiklerinin acılarına çaresizliğine üzülürmüş, kahrolurmuş, bitermiş.
İnsan ölmezmiş acıdan.
Minik mutluluk kırıntılarını dev gibi görür, kendine masallar anlatırmış.
Olmayan sevgileri var yaparmış, çünkü özlediği bir babası varmış.
Dayanırmış insan, yıkılmaz ama yıpranırmış.
Özlermiş insan, ölmez ama yaşayamazmış.
Akınla geldiğinde, içine dokunur, gitmek, sarılmak istermiş ama sadece sarsılırmış.
İnsan ölmezmiş acıdan.
Bir omuz ararmış, babasının omuzu gibi, özlemini dindirecek, başını yaslayacak, ağlayacak.
Hata yapar kanarmış o anlarda. Babası görürmüş her şeyi, sevgi görürmüş, umut görürmüş.
Buldum, özlemimin tamamı değilse de yarısı, babam değilse de beklediğim dediğinde fark edermiş serabı ve gördüğü karabasanı.
Ve onu, ne mutlu edecekse, bir engel çıkarmış karşısına, yorulurmuş mücadele etmekten. Fayda umarmış gitmekten.
İnsan ölmezmiş acıdan.
Ölüm varmış, yaşarken ölmek varmış. Bazen kimsenin olmadığı yerlere kaçmayı düşünmek varmış, ağlamak varmış, ölmeyi özlemek varmış, Babam.
Canından can götürürmüş bazı kişiler, bir kayıp daha yazarmış tarih bu kızının sayfasına senden sonra. Alamazsın elinden, tutup çekemezsin kolundan, yalvarsan faydası olmaz, çaresi yok. Azrail gelmiş bir defa, hiç boş döner mi?
Benimde aldı canımdan canı, bekliyorum şimdi.
Beni de ona götüreceği anı.
İnsan ölmezmiş acıdan.
Yine de gittiğin için sitemliyim be, Babam.
Sen olsaydın, korkmazdım gecelerden, ümitsizlik, acı, dert nedir bilmezdim.
Özlemeyi, sarılmayı, gözlerini, öpmeyi, ellerini özlemezdim.
Hiç bilmediğim ölümü özlemezdim, babam özlemezdim.
Hüzünlü şarkılarda, başka yakarışlarda seni aramazdım, kopup koşmayı, sana koşmayı, sana kavuşmayı özlemezdim, Babam.
İnsan ölmezmiş acıdan.
Sen olsaydın, gülmeyi unutmayı, mutlu olmayı, sevinmeyi ve sevilmeyi unutmazdım. Hata yapmaz, yolumu kaybetmez, çaresiz kalmaz, yorulmaz, bıkmaz, gidenin ardından ağlamazdım. Bayram günlerinde bükülmezdi boynum. Çünkü, yanımda sen olurdun.
Hani kıymetlindim, kıyamazdın bana, dayanamazdın üzülmeme, çekemezdin hasretimi.
Ben kime diyeyim babam.
Seni özlediğimi.
İnsan ölmezmiş acıdan.
Gittin, şimdi yoksun. Benden çok uzaklardasın.
Yüreğimde hasretin, içimde sevgin, çoğalan özlemin, hayat zor, yaşamak zor, sensizlik ölümmüş babam.
Ben seni, ben kavuşmayı ve sensizliğin ölüm olduğunu öğrendim.
İnsan ölmezmiş acıdan. İşte yokluğun bana, bunu öğretti babam.
PERİHAN SAĞLAM
Her okuyuşumda ağlamaktan yoruldum kara kızım,
Bir daha ki yazında güller açmalı yanaklarında,
Ve güzel şeyler demelisin pembeler üstüne bir bir,
Sevgiye ve aşka dair, sana dair ve bana dair,
Benim Halâ Umudum VarUmudum içimde bir yerde.
Körlerin kör olduklarını unuttukları
Karanlık alemlerde, karanlık umutlarda
En ücra, en bilinmez köşesinde
Kalbimin en yakınında
Umutlarımın tahmini yeri bu olsa da
Benim halâ umudum var.
Umudum içimde bir yerde.
Karanlık alemlerde
Sevmenin sevilmeye en uzak olduğu yerde
Karanlık umutlarda
Benim halâ umudum var.
Sonsuzluğun sonunda da
Umutların tükendiği kelimelerin yetmediği
aklın ermediği en zor anda da
Benim halâ umudum var.
Karanlık alemlerde, karanlık umutlarda
Benim Hala Umudum Var
“Benim hala umudum var” diyerek başlıyorum her güne.
Umudu koyup içime,
Ağlıyorum içimde yine.
Bir de şu yaşanmış üzüntülerin bıraktığı izler olmasa…
Belki öğreniriz ağlamadan umuda sarılmayı.
Beklentiler iyi aslında, evet.
Ama bir yerlerden çıkıp geliyor korkular
Ya da hayal kırıklıkları boynumuzu büküyor.
Ama bahar yaklaştı.
Budanacağız,
Sonra tekrar çiçek açacağız.
Umudumuz bir papatya gibi
Yine kısa ömürlü ama rengârenk,
Büyüyecek gönlümüzün bahçelerinde.
ardından böyle şiirler yazabildiğin,onu özleyebildiğin,onu hala içinde yaşatabildiğin , ama az ama doyamadan,ama sindiremeden beraber olabildiğin,ama hep “babam” diyebildiğin bir baban olduğu için ve ardından baktığında,gittiği yeri sanki hep görüyormuşcasına içinin ılık ılık aktığı bir baban olduğu için….tutun..acılara…acılara tutunmak….yaşatır..
Kız döktürmüşsün bacım benide, ağlattın o adam benimde babam.Allah gani gani rahmet eylesin. Çok güzel yazmışsın ablam devamını dilerim.
hayatta hasreten ve acıdan başka güzel şeyler de var onarı düşünüp güzel yaşamanı istiyorum.şiirin harikaymış
Yine “BABALAR GÜNÜ” geliyor ve hergün içimi yakan ateş daha da alevlenmeye başladı. Her bayram ve babalar gününde boynum bükük içim hüzün dolu. Seni çok iyi anlıyorum canım arkadaşım.
BELKİDE BU YÜZDEN DAHA ÇOK SARILDIK DAHA ÇABUK DOST OLDUK BİRBİRİMİZLE FERAYCIM BENDE SENİ ÇOK İY ANLIYORUM ÇÜNKÜ