GÜLBAHAR

Yağmur gibi çiselerdi; zeytin karası gözleri

Dolu olmaya ki sel olur, çağlayıp gelirdi.

Her eylül de beklerdi baharı

Kışları, kışları hiç üşümezdi ya;

içi yanardı…

Bir genci sevmişti ölesiye,

“Çıkar” deseydi “Ver kalbini”

Hiç düşünmez, o bembeyaz sinesine

vuru verirdi elinde ki hançeri…

Aşkı öylesine büyük,

ve öylesine muhteşemdi ki..

Bir gün çarşıda gördüm.

“Merhaba. ! Merhaba Gülbahar !” dedim.

Beni görünce acı-acı gülümsedi

“Abi” dedi “Çok sevdim”

Ne ağladı, ne sızlandı

Ne de sevdiği genci andı.

Aldı onurunu yanına yavaşça,

yavaşça  uzaklaştı.

Allah Kahretsin ! Deli kız !

O devasa aşkı kaldırıp attı..

Halbuki; anası, yarım yevmiyeli ırgat

Babası, bir garip adamdı

ama var ya o yüreği

var ya içinde sakladığı cevher

anam avradım olsun mangal kadardı

Onu, ne zaman  görsem;

Aha şuramda, sol yanımda, derinlerde,

inceden inceye bir sızı,

bir ağrı başlar.

Kalbimin can damarı tıkanır.

nefesim daralır

İşte o an, gökyüzüne bakarım;

Gökyüzü tutuşur

Gökyüzü yanar.

Gökyüzü, yitip giden aşklara ağlar.

Ah deli bacım

Ah ! Gülbahar !

MUHARREM NALÇACI