ÜNZİLE (İCLAL AYDIN’DAN)

Ağustos 19, 2009 tarihinde tarafından  
ŞİİR AŞKTIR_AŞK ŞİİRDİR kategorisinde yayımlanmıştır.

Yazı; sitemizdeki linkinden de ulaşabileceğiniz www.internetkadin.com adresinden gelmiş.

Benimde, babaannem, anneannem, annem, kız kardeşim, sevgilim, karım, kızım oldu hayatımın içerisinde. Yazıdan tek ayrı düştüğüm veya düşündüğüm yer. Benimde çalışan bir İclal Aydın’dan farkım olmadı. Ve bunun için sevdiklerimi istemeyerek ihmal ettiğimde tek tesellim, “çalışmalarımın onların daha iyi bir hayat yaşaması için” olduğuydu.

Yazan, ileten, okuyan, ağlayan, hayatımıza ışık ve renk katan tüm kadınlar.

Erkek olmasaydım, kadın olmak isterdim inanın ve hiç gıkımı çıkarmadan çalışırdım, severdim, sevilirdim. Hep gülerek, güldürerek. 

Ama erkek olmasaydım, tabii ki…

ÜNZİLE     (İCLAL AYDIN’DAN)

Dün gece hiç uyumadım
Bütün gün ve gece yağmur vardı İstanbul’da
Bardaktan boşanırcasına yağdı önce Azaldı, sonra tekrar hızlandı
velhasıl aralıksız ıslattı şehri

Arapsaçı olmuş trafikte Boğaz Köprüsü’nden geçmeye çalışırken
durmaksızın aynı şarkıyı dinliyordum
“Ünzile insan dölü/ bilinmezlere gebe” diyordu Şebnem Ferah o
doyamadığım sesiyle

Yorgunluktan sızlayan ayaklarım ve gözlerimle geç saatte eve
ulaştığımda bir süre pencereden şehri seyrettim kızım saçları alnına
yapışmış, uyuyordu Öğleden sonra bale kursundan aldığı karnesini baş
ucuna koymuş ve büyük ihtimalle bana göstermek için hevesle beklemişti
Oysa ben çalışmak zorundaydım Ne karnesini almaya gidebildim onunla ne
de gösterisini izleyebildim “Anne ne olur erken gel” dedi akşam
telefonda “Çekimim biter bitmez geleceğim” dedim “Başka anneler de
yoktu bugün anne, ablalar vardı bir tek Ama bizim okulun gösterisine
birlikte gidicez di mi, izin alacaksın di mi” diye sordu bir çırpıda

İçim yana yana “Elbette aşkım, elbette birlikte gideceğiz” dedim

Kendi kendine bulduğu teselli incecik bir kesik attı kalbime İşte ben
gelene kadar dalmış uykuya ve ben yine yetişemedim bir özel sevincine
daha
İlk adımlarını da görememiştim Çalışıyordum
İlk cümlesini de duyamamıştım Çalışıyordum
Ben hep çalışıyordum

Bana “başka anneler de yoktu bugün” dedi evet Telefonu kapadım
Dışarıda yağmur yağıyordu Kalbimde incecik bir kesik, yutkundum
Ağlamadım Her şeye ağlanır mı canım? Çalışan annelerin hepsi yaşıyor
bunu Kalbimde ince bir kesik sızlıyor ama “Başka anneler de yoktu”
dedi Yanağımı ısırdım, merdivenleri indim ve işimin başına geçtim
Kalbimde incecik bir kesik sızıntı yapıyordu

***

Dün gece hiç uyumadım
Gözlerimde biber yanıkları, kızımı okuluna gönderdim, oturdum
yazıyorum şimdi Yine aynı şarkıyı dinliyorum Yanımda kimse yok
İstediğim gibi ağlarım Hem ağlarım, hem yazarım

Ünzile; kızım, ben, annem ama en çok anneannem, babaannem
Biri Doğu Anadolu’nun bir dağ eteğinde, bir diğeri Ihlara Vadisi’nde
henüz on üç yaşındayken evlendirilmiş ve çamurdan fırınlarını bahçede
kurumaya bırakıp gelin olmaya durmuşlar
Kucaklarında ağlayan ve süt isteyen bebekleriyle çeşmede oyun oynayan
arkadaşlarını seyretmişler Hayatta kalan çocuklarını ise dişle
tırnakla büyütüp okutmuşlar Her ikisini de hep çalışırken hatırlıyorum

Hiç boş durmayan elleriyle, durmaksızın bir şeyler yaratırlardı Herkes
ya okumalı ya da çalışmalıydı onlara göre
Ben ailemin kadınlarından sanırım çalışmanın erdemini öğrendim önce Bu
yüzden hayatımı işim oluşturdu Bu yüzden tanıdığım tanımadığım her
kadına “çalışmalısınız” dedim Destekledim, önayak oldum, iteledim

***

Dedim ya yalnızım şimdi, istediğim gibi ağlarım
İstediğim gibi sorarım

Doğduğu köyün ötesini Ankara’ya kadar görebilmiş babaannemle benim
aramdaki fark ulaşabildiğimiz sınırlar mı? Babaannemin çocuk yaşta
görücünün biçtiği kocayla yaptığı evliliği ölene kadar sürdürebilmesi
mi? Onun dokuz benim bir çocuk annesi olmamız mı?
Ya da bir farkımız var mı?

Onun bir köyde benim büyük şehirde yaşamamız “öz”de neyi değiştiriyor
ki?
Hangi sosyal sınıfta olursak olalım kadınlara düşen keder hep aynı mı
kalıyor?

Peki “Yağmuru kim döküyor?”
Sahi “Ünzile kaç koyun ediyor?”
Nerede yaşarsa yaşasın bir Kadının “ederi”ni hep erkekler mi
belirliyor?
Ünzile İstanbul’da doğsa ve “yazı”sını yazsa ne değişiyor

İclal Aydın

  • Netinial Internet

Yorumlar

“ÜNZİLE (İCLAL AYDIN’DAN)” adlı makaleye bir yorum yapilmis
  1. FERAYCİVAN dedi ki:

    Ben de ömrümün sonuna kadar çalışacağım evlenene kadar değil.

Farklı mı düşünüyorsunuz?

Ekleyecek birşeyiniz mi var? Fikrinizi hemen belirtin. Burası fikrini özgürce yazanların sitesi.

Burası özgür bir platform. Yukarıdaki bilgilerin hiçbirisini doldurmak zorunda değilsiniz.
Elbette bu yorumu yapanı bilmeyi çok ister, düşündüklerini korkmadan dile getirenleri bilmeyi isteriz.

Copyright © 2009 · Bütün hakları saklıdır · eKemer.com · Giriş
Makalelerin sorumluluğu yazarına aittir.

Subscribe to eKemer - Antalya Kemer'in Yorum PortalıHaberler Rss Subscribe to eKemer – Antalya Kemer'in Yorum PortalıYorumlar Rss netinial nl

antalya web tasarim firmalari, antalya web dizayn firmalari, antalya web site tasarim firmalari